ลู่หยางจูงมือน้อย ๆ นุ่มหอมของหลิวเชียนเชียน เดินมาถึงทางขึ้นเขาอย่างรวดเร็ว เขาอดถอนใจไม่ได้ว่า “โชคดีที่เราวิ่งเร็ว ไม่อย่างนั้นคงถูกสองคนนั้นเห็นเข้าแน่!”
หลิวเชียนเชียนสะบัดมือใหญ่ของลู่หยางทิ้งอย่างแรง แล้วเอ่ยด้วยสีหน้ารังเกียจว่า “ลู่หยาง นายถ่ายรูปสองคนนั้นทำไม หรือว่านายมีรสนิยมแบบนั้น?”
เห็นสีหน้าของหลิวเชียนเชียน ลู่หยางก็รู้สึกว่าตัวเองถูกใส่ร้าย จึงรีบอธิบายว่า “หลิวเชียนเชียน อย่ามากล่าวหาผมพล่อย ๆ ให้เสียชื่อเสียงสิ ที่ผมทำแบบนั้นก็เพื่อเก็บหลักฐานการกระทำผิดของสองคนนั้นต่างหาก!”
“ต่อไปถ้าหลิวต้าฟู่ยังมาหาเรื่องผมอีก แค่ผมหยิบหลักฐานวันนี้ออกมา อีกฝ่ายก็ไม่กล้าผลีผลามแน่!”
และก็เป็นอย่างนั้นจริง ๆ!
ด้วยรูปร่างอ้วนเหมือนหมูของหลิวต้าฟู่ แถมหวังจวยฮวายังหน้าตาน่าเกลียดเหมือนยายแก่ปากร้าย เขาจะเอาผลงานของสองคนนั้นไปแอบชื่นชมจริง ๆ ได้อย่างไร
ถ้าจะชื่นชม แล้วผลงานของหลิวรูเหยียนกับหานหลิงจือในโทรศัพท์ของเขาไม่ดีกว่าหรือ?
ที่เขาถ่ายผลงานชิ้นเอกของทั้งสองไว้ ก็เพื่อเตรียมรับมือกรณีที่หลิวต้าฟู่อาจกลับมาแก้แค้นในภายหลัง เมื่อถึงตอนนั้นเขาจะทำให้อีกฝ่ายรู้ว่าเขามีหลักฐานอยู่ในมือ อีกฝ่ายก็ต้องยอมทำตามแต่โดยดี ไม่กล้ามาหาเรื่องเขาอีก
เขาจะได้ไม่ต้องวุ่นวายอีกตั้งเยอะ!
ตอนแรกหลิวเชียนเชียนคิดจริง ๆ ว่าลู่หยางมีรสนิยมแบบนั้น ถึงกับรู้สึกหมดอารมณ์กับเขาไปทันที เพราะรสนิยมต่ำเกินไปจริง ๆ