เพี๊ยะ!
ลู่หยางยกมือขึ้นฉับพลัน ตบหน้าผู้ชายอ้วนวัยกลางคนอย่างจัง
เขาเองก็คาดไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะกร่างถึงเพียงนี้ ถึงกับกล้าลวนลามฉู่อวี้เยาต่อหน้าต่อตาเขาอย่างไร้ยางอาย
แม้ฉู่อวี้เยาจะไม่ใช่แฟนสาวของเขา แต่เขาก็ไม่ยอมให้ชายแปลกหน้ามาล่วงเกินสาวงามผู้บริสุทธิ์อย่างฉู่อวี้เยาต่อหน้าต่อตาเด็ดขาด
เขาย่อมต้องสั่งสอนอีกฝ่ายให้รู้สำนึก!
เมื่อครู่ผู้ชายอ้วนวัยกลางคนรู้สึกเพียงว่าตรงหน้าพร่าไปวูบหนึ่งราวกับมีสายฟ้าแลบ จากนั้นแก้มซ้ายอ้วนกลมก็พลันส่งเสียงเพียะดังลั่น ตามมาด้วยความแสบร้อนเจ็บปวดแล่นพล่านไปทั่วร่างราวกับกระแสไฟฟ้า
เขาร้องลั่นเสียงหลง “อ๊าก...แก...แกมันชาวนาตัวน้อย กล้าลงมือกับฉันได้ยังไง!”
“แกนี่รนหาที่ตายชัด ๆ!”
เขาหันไปตวาดหัวหน้าหน่วยรักษาความปลอดภัยที่ยืนอึ้งอยู่ข้าง ๆ ทันที “หลางจื่อ แกยืนบื้ออะไรอยู่ ไม่เห็นหรือไงว่าฉันโดนตบ!”
“รีบจับชาวนาตัวน้อยคนนี้สั่งสอนให้หนัก แล้วก็จับสาวน้อยหน้าตาสะสวยคนนั้นไว้ด้วย เดี๋ยวฉันจะจัดการแฟนสาวคนสวยของมันให้มันเห็นกับตา ไม่อย่างนั้นความแค้นในใจฉันคงไม่หาย!”
หลางจื่อได้สติกลับมา แล้วตวาดลู่หยางเสียงเย็น “ชาวนาตัวน้อย แกกล้าดีเกินไปแล้ว ถึงกับกล้าตบผู้จัดการโรงแรมหลงถิงของเรา ยังไม่รีบคุกเข่ารับโทษดี ๆ อีก!”
หลางจื่ออาศัยร่างสูงใหญ่ของตัวเอง ยื่นมือใหญ่ราวกับมือวานรออกไป แล้วฟาดลงบนไหล่ผอมบางของลู่หยางอย่างแรงประหนึ่งภูเขาไท่ซานทับลงมา “คุกเข่าลงซะ!”
ฉู่อวี้เยาเห็นดังนั้นก็หน้าซีดเผือด รีบร้อนร้องเตือนว่า “เสี่ยวหยาง ระวัง...”