“ลูกค้าทั้งสองท่าน มารับประทานอาหารหรือคะ?”
“ไม่ทราบว่าทั้งสองท่านจองโต๊ะไว้ล่วงหน้าแล้วหรือยังคะ หรือต้องการห้องส่วนตัว?”
ตอนที่ลู่หยางพาฉู่อวี้เยาก้าวเข้าสู่โถงใหญ่ของโรงแรมหลงถิง พนักงานต้อนรับก็รีบเข้ามาต้อนรับทันที เธอเป็นสาวสวยขายาว สวมกระโปรงทำงานรัดรูป
อีกฝ่ายมีหน้าตาหวานละมุน รอยยิ้มอ่อนโยน
ลู่หยางเข้าเรื่องอย่างตรงไปตรงมาว่า “พวกเราไม่ได้มารับประทานอาหาร แต่มาเสนอขายผักปลอดสารธรรมชาติที่พวกเราปลูกเอง!”
“ผักที่พวกเราปลูกไม่เพียงอร่อยเลิศรส เทียบชั้นผักเซียนได้ แถมยังมีสรรพคุณมหัศจรรย์ช่วยบำรุงกระเพาะอีกด้วย!”
“ผักเซียนชนิดนี้ช่วยให้กิจการของโรงแรมหลงถิงของพวกคุณรุ่งเรืองขึ้นอีกหลายขั้นได้อย่างแน่นอน!”
พนักงานต้อนรับสาวสวยกล่าวอย่างเกรงใจว่า “คุณผู้ชายคะ ต้องขออภัยด้วยค่ะ!”
“โรงแรมหลงถิงของเรามีช่องทางจัดหาผักเป็นของตัวเอง เกรงว่าคงไม่รับซื้อผักของคุณ ดังนั้นรบกวนคุณผู้ชายไปเสนอขายที่อื่นเถอะค่ะ!”
เมื่อเห็นว่าลู่หยางมาเสนอขายผัก พนักงานต้อนรับสาวสวยก็เอ่ยเตือนเขาด้วยความหวังดี
ทุกวันมีคนอย่างลู่หยางที่หอบผักซึ่งปลูกเองมาถึงโรงแรมเพื่อเสนอขาย ไม่ถึงสิบคนก็แปดคนแล้ว พนักงานต้อนรับสาวสวยจึงเห็นจนชินตา
เธอย่อมมีคำพูดปฏิเสธแบบเดิม ๆ อยู่แล้ว!
แม้ลู่หยางจะเจออุปสรรค แต่ก็ไม่ได้ท้อแท้ เขาหันไปพูดกับพนักงานต้อนรับสาวสวยว่า “ในเมื่อพวกคุณไม่ซื้อผักของผม พอดีกับที่ถึงเวลาอาหารแล้ว พวกเราก็หิวเหมือนกัน งั้นขอรับประทานอาหารที่โรงแรมของพวกคุณสักมื้อ ผมอยากรู้ว่าอาหารของโรงแรมพวกคุณจะสู้รสชาติผักเซียนที่พวกเราปลูกได้หรือเปล่า!”