“คุณผู้จัดการ ถ้าคุณไม่เชื่อ ก็เรียกภาพจากกล้องวงจรปิดในโถงของเราออกมาดูได้เลยครับ!”
“อีกอย่าง คุณสอบถามหลางจื่อกับรปภ.อีกสองสามคน รวมถึงพนักงานบริการที่อยู่แถวนั้นได้เลย ทุกคนเป็นพยานให้ผมได้ครับ!”
“เป็นชาวนาตัวน้อยสองคนนี้ต่างหากที่มาหาเรื่องในโรงแรมหลงถิงของเราโดยเจตนา ขอคุณผู้จัดการช่วยทวงความยุติธรรมให้พวกเราด้วย อย่าปล่อยพวกเขาไปง่าย ๆ จับส่งเข้าคุกไปเลย!”
พอโกวอ้วนพูดจบ มุมปากก็ยกขึ้นเล็กน้อยอย่างแทบสังเกตไม่เห็น ในใจยังแค่นหัวเราะ “ชาวนาตัวน้อย ผู้หญิงชั้นต่ำ ยังคิดจะสู้กับฉันอีกหรือ?”
“เป็นไปได้หรือ?”
“วันนี้ต่อให้พวกคุณพูดจนฟ้าถล่ม คุณผู้จัดการก็ไม่มีทางเชื่อคำแก้ตัวของพวกคุณจริง ๆ หรอก!”
“เพราะไม่ใช่แค่หลางจื่อกับรปภ.อีกสองสามคนที่เป็นพวกฉัน แต่ยังไม่มีพนักงานบริการคนไหนในโรงแรมหลงถิงกล้าพูดความจริงต่อหน้าฉันด้วย!”
“อีกอย่าง กล้องวงจรปิดในโถงดันเสียไปเมื่อหลายวันก่อน ยังไม่มีโอกาสซ่อม พวกคุณก็มาเจอเข้าพอดี รอรับบทลงโทษจากคุณผู้จัดการได้เลย!”
“ฮ่า ๆ……”
ตอนนี้โกวอ้วนได้ใจเป็นอย่างยิ่ง สีหน้าราวกับกุมชัยชนะไว้ในมือ มั่นใจว่าจะทำให้ลู่หยางกับฉู่อวี้เยาต้องรับผลกรรมอย่างแน่นอน
เซียวหงเหยียน หญิงงามผู้ใหญ่ที่ทั้งเย็นชาและสง่างาม ไม่ได้เชื่อคำกล่าวฝ่ายเดียวของโกวอ้วน และก็ไม่ได้เชื่อคำพูดของฉู่อวี้เยาเช่นกัน