ลู่หยางขายของได้ดีเกินคาด พอเห็นเขานับธนบัตรเป็นปึก ๆ ก็ทำให้ชาวสวนผลไม้แถวนั้นที่ขายผลไม้เหมือนกันอดอิจฉาริษยาไม่ได้ตามธรรมดา
พ่อค้าแผงลอยวัยกลางคนคนหนึ่งที่ตั้งแผงอยู่ที่นี่มาหลายปี เห็นภาพนี้เข้า ดวงตาทั้งสองก็ลุกวาวขึ้นมาทันที ไม่นานนักเขาก็เกิดความคิดชั่วร้ายขึ้นมา
เขาเดินไปด้านข้าง หยิบโทรศัพท์ออกมากดโทร. “พี่ไก่ รีบมาที่นี่เร็ว!”
“ที่นี่มีชาวนาตัวน้อยคนหนึ่งกำลังขายลูกพีชวิเศษที่เสริมดลยาเสริมกำลังได้อย่างน่าอัศจรรย์ พี่พาคนมาชิงมันมาให้ได้ แล้วก็เค้นสูตรเพาะปลูกลูกพีชวิเศษจากปากมันด้วย ถึงตอนนั้นโชคลาภมหาศาลก็รอเราอยู่…”
หลังวางสาย พ่อค้าแผงลอยวัยกลางคนก็หันไปมองลู่หยาง มุมปากยกยิ้มเยาะอย่างอดไม่ได้ “ชาวนาตัวน้อย ลูกพีชวิเศษเถาฮวาของแก รวมถึงสูตรเพาะปลูกลูกพีชวิเศษเถาฮวา กำลังจะตกเป็นของฉันแล้ว!”
“วางใจได้ ขอแค่ฉันได้มันมา ฉันรับรองว่าจะทำให้ลูกพีชวิเศษเถาฮวาของแกขายดีไปทั่วเจียงเฉิง หรือกระทั่งทั่วทั้งหลงกั๋ว…”
“ฮ่า ๆ…”
เขาเริ่มฝันหวานถึงการร่ำรวยเป็นกอบเป็นกำแล้ว
ลู่หยางยังไม่รู้ว่ามีคนคิดจะเล่นงานลูกพีชวิเศษเถาฮวาของเขา
ต่อให้รู้ เขาก็ไม่ใส่ใจแม้แต่น้อย
เพราะใครก็ตามที่กล้าคิดเล่นงานลูกพีชวิเศษเถาฮวาของเขา ย่อมมีจุดจบอันน่าอนาถจากการรนหาที่ตาย
ลู่หยางยังคงตั้งหน้าตั้งตาขายลูกพีชวิเศษเถาฮวาต่อไป ขณะที่เขาขายออกไปได้อีกราวสามสิบลูก จู่ ๆ ก็มีเสียงตวาดดังมาจากด้านหลังฝูงชน “หลีกไป!”