ขณะพูด ลู่หยางก็หยิบบัตรประจำตัวประชาชนออกมาโชว์ทันที
“ถ้าเกิดปัญหาอะไรขึ้น พวกคุณก็มาหาผมตามที่อยู่นี้ได้เลย!”
ถึงเขาจะไม่โชว์บัตรประจำตัวประชาชน แต่ด้วยเทคโนโลยีที่ก้าวหน้าอย่างทุกวันนี้ หากคิดจะตามหาตัวเขาก็เป็นเรื่องง่ายดายอยู่แล้ว
หญิงงามวัยกลางคนคนหนึ่งเห็นลู่หยางลองกินผลไม้ด้วยตัวเอง และกินเข้าไปแล้วก็ไม่เกิดปัญหาอะไร เธอคิดว่า ถ้านี่เป็นผลไม้ที่ผลิตด้วยเทคโนโลยีจริง ลู่หยางคงไม่กล้าทำแบบนี้แน่
เธออดยื่นมือเรียวงามหยิบลูกท้อน้ำผึ้งน่ากินขึ้นมาลูกหนึ่ง แล้วถามลู่หยางไม่ได้ว่า “พ่อหนุ่ม ฉันขอชิมสักลูกได้ไหม”
ลู่หยางพยักหน้า “ได้สิ! ชิมตามสบายเลย!”
จากนั้นเขาก็หันไปเชิญชวนคนอื่น ๆ “พวกคุณก็ชิมก่อนได้ ถ้าพอใจก็ค่อยซื้อ!”
“อ้อ ลืมบอกพวกคุณไป!”
“ลูกท้อน้ำผึ้งของบ้านผมไม่เพียงแต่อร่อยเท่านั้น แต่ยังมีสรรพคุณเสริมดลยาเสริมกำลังอันน่าอัศจรรย์ด้วย!”
“ผู้หญิงกินแล้วนั่งกับพื้นก็ยังกินดินได้!”
“ผู้ชายกินแล้วจะได้ขึ้นสวรรค์ กลับไปเป็นหนุ่มอายุสิบแปด แถมยังมีพละกำลังเหนือชั้น!”
พอได้ยินคำพูดนั้น ใบหน้างามของหญิงวัยกลางคนก็แดงระเรื่อ เธอไม่มีอะไรต้องกังวลอีก จึงเริ่มชิมทันที
กินไปเพียงไม่กี่คำ เธอก็อดร้องออกมาไม่ได้ว่า “อร่อยจัง ลูกท้อน้ำผึ้งนี่อร่อยจริง ๆ!”
“อืม...”
ไม่นาน เธอก็รู้สึกได้ถึงสรรพคุณเสริมดลยาเสริมกำลังอันน่าอัศจรรย์จริง ๆ