"ได้เลย!"
ไอ้จุกเขียวพยักหน้า ถ่มเสมหะเหนียว ๆ ออกมาก้อนหนึ่งก่อนเดินตรงไปหาลู่หยาง มุมปากกระตุกเยาะเย้ย "ไอ้เสี่ยวหนงมิน เอ็งนี่มันอวดดีจริง ๆ กล้าดียังไงมาไม่เคารพพี่ไก่ของพวกเรา!"
"ตอนนี้พี่เขียวของเอ็งจะให้โอกาสสักครั้ง แค่เอ็งคลานไปคุกเข่าต่อหน้าพี่ไก่ของพวกเราแล้วสำนึกผิดอย่างสุดซึ้ง พี่เขียวก็จะไม่ลงมือสั่งสอนเอ็งเอง!"
"ไม่อย่างนั้น หมัดเท่าถุงทรายของพี่เขียว ดูซิว่าเอ็งจะรับได้สักกี่หมัด?"
ลู่หยางแค่นเสียงเหยียด "พูดมากชะมัด ไอ้พวกย้อมแมงดาแค่กระจอกยังกล้ามาให้ข้าคุกเข่าสำนึกผิด นี่สมองถูกขี้ปิดตันหรือไง!"
"โอ๊ยตาย ไอ้หนมหนอนี่หาเรื่องตายชัด ๆ!"
เดิมทีไอ้เขียวคิดว่าลู่หยางภายใต้การข่มขู่ของมัน จะต้องยอมแต่โดยดี สร้างชื่อเสียงให้มัน แต่ใครจะรู้ว่าอีกฝ่ายไม่ยอมเลยสักนิด แถมยังเยาะเย้ยมันอีก
เลือดร้อนพุ่งขึ้นหน้า มันถึงกับเดือดเป็นไฟ ชูกำปั้นเท่าถุงทรายขึ้นหมายจะทุบใส่หน้าสุดหล่อที่มันมองแล้วขัดใจของลู่หยาง
ตั้งใจว่าต้องซัดให้อีกฝ่ายหน้าบานเป็นดอกไม้ให้ได้!
ตูม!
ทว่า กำปั้นเท่าถุงทรายของไอ้เขียวยังมาไม่ถึง มันกลับรู้สึกว่าตัวเองพร่ามัวไปก่อน
จากนั้นมันก็รู้สึกว่าโดนหมัดเท่าถุงทรายทุบเข้าที่กลางหน้าอย่างจัง ทั้งใบหน้าราวกับเปิดร้านขายสีย้อมฉับพลัน มีทั้งสีแดงขาวกระจายไปทั่ว
พร้อมกับความเจ็บปวดรุนแรงกระตุ้นให้มันกุมใบหน้าที่เละราวกับถูกทำลาย ร้องโหยหวนเหมือนสุนัขบ้า "อ้ากกก... หน้าข้า..."