ฉู่อวี้เยารู้สึกแปลกใจอยู่บ้าง ลู่หยางมีเรื่องอะไรถึงต้องคุยกับหลิวรูเหยียน หญิงงามล่มเมืองเป็นการส่วนตัวกันนะ
แต่ถึงอย่างนั้น เธอก็ยังพยักหน้าตอบว่า “ได้ ฉันจะรออยู่ตรงนี้!”
หลิวรูเหยียนพาลู่หยางเข้าไปในห้องทำงานทันที
หลิวรูเหยียนพูดอย่างตื่นเต้นว่า “เสี่ยวหยาง เห็นหรือยัง แค่ปล่อยข่าวไปคืนเดียว ลูกพีชวิเศษเถาฮวาของพวกเราก็ดังไปทั่วเจียงเฉิงแล้ว!”
“ถ้าฉันไม่ได้กำหนดไว้ก่อนว่าจะขายแบบจำกัดจำนวน ลูกพีชแค่สามร้อยลูกคงไม่พอให้พวกเขาแย่งกันแน่!”
“เสี่ยวหยาง เมื่อไรนายจะเพิ่มปริมาณสินค้าได้ พี่รูเหยียนจะไปซื้อบาแลนเซียกาเพิ่มอีกหลายชุด...”
“ซี๊ด...”
“มีแบบไหนฉันก็จะซื้อมาให้หมด ขอแค่นายเพิ่มปริมาณสินค้าได้ทันที ฉันก็จะใส่ให้นายดูเลย ให้นายได้ชมจนเต็มอิ่ม!”
ลู่หยางเห็นว่าหลิวรูเหยียนเอาจริง เขาจึงแสร้งทำท่าตัดสินใจเด็ดขาดแล้วพูดว่า “พี่รูเหยียน ในเมื่อพี่ทุ่มทุนขนาดนี้ งั้นผมก็จะลองสู้ดูสักตั้ง พรุ่งนี้ผมจะเพิ่มสินค้าอีกสามร้อยลูก!”
เมื่อคืนลู่หยางค้นพบว่า ไม่ใช่แค่ผู้หญิงแต่ละคนที่ร่วมฝึกคู่กับเขาจะช่วยเพิ่มต้นธารน้ำวิเศษให้เขาหนึ่งหยด แต่ทุกครั้งที่ฝึกคู่กันก็จะเพิ่มต้นธารน้ำวิเศษ ทำให้เขาได้น้ำวิเศษเพิ่มวันละหนึ่งหยด
เมื่อคืนเขาเหนื่อยอยู่ค่อนคืน น้ำวิเศษเพิ่มขึ้นมาทั้งหมดสองหยด ตอนนี้ในมิติไข่มังกรของเขามีน้ำวิเศษรวมเป็นสี่หยดแล้ว