เมื่อเจอลู่หยางเสนอตัวขึ้นมาอย่างกะทันหัน ฉู่อวี้เยาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตัดสินใจว่า “จริงเหรอ? ถ้าอย่างนั้นก็ขอบคุณคุณมากนะ!”
นี่เป็นครั้งแรกที่เธอเข้าเมืองมาขายผักที่ปลูกเอง ทั้งไม่คุ้นเคยกับสถานที่ และยังไม่ค่อยรู้ราคาผักในตลาดจริง ๆ
เธอยังกังวลว่าจะขายไม่ออก หรือไม่ก็ถูกคนหลอกเอา
ลู่หยางเป็นคนหมู่บ้านเถาฮวา ดูจากท่าทางแล้วก็คงเข้าเมืองอยู่บ่อย ๆ ในความคิดของเธอ อีกฝ่ายย่อมขายผักได้ง่ายกว่าเธอ แถมยังขายได้ราคาดีอีกด้วย
สำหรับเธอแล้ว นี่เป็นเรื่องที่ดีเยี่ยมที่สุด
ระหว่างทางที่ฉู่อวี้เยาคุยกับลู่หยาง เธอก็ค่อย ๆ ลืมเรื่องที่ตัวเองรับหน้าที่นวดให้ฟรีไปเสียสนิท แถมยังเผลอโอบเอวลู่หยางไว้ด้วยสองมือโดยไม่รู้ตัว
ส่วนลู่หยางก็แอบสุขใจมาตลอดทาง ไม่ทันรู้ตัวก็เข้าเมืองเสียแล้ว ถ้าไม่กังวลว่าจะไปส่งของไม่ทัน เขาคงอยากขี่ช้ากว่านี้อีกหน่อย จะได้ดื่มด่ำกับช่วงเวลาแสนสุขให้มากขึ้น
เมื่อเข้าเมืองแล้ว ลู่หยางก็เตือนว่า “ฉู่อวี้เยา ผมต้องแวะไปส่งของที่ซูเปอร์มาร์เก็ตก่อน แล้วค่อยไปช่วยคุณขายผัก ได้ไหม?”
พอเห็นว่าเข้าเมืองแล้ว ฉู่อวี้เยาราวกับเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าระหว่างทางเธอรับบทเป็นหมอนวดไปแล้วครั้งหนึ่ง ใบหน้างามพลันแดงระเรื่ออย่างน่ามอง เธอพูดอย่างเขินอายว่า “เอ่อ…ก็ได้จ้ะ!”
ลู่หยางขี่รถพาฉู่อวี้เยามุ่งหน้าไปยังห้างหวั่นต้า
ขณะนี้ ที่ทางเข้าห้างหวั่นต้า หญิงงามผู้มีเสน่ห์เย้ายวนในชุดเดรสแชเนลสีขาวรัดรูป กำลังนำสาวงามอีกหลายคนยืนคอยชะเง้อมองหาใครบางคน