หลิวรูเหยียนกลืนน้ำลายลงคอหลายครั้ง ก่อนอ้าปากเล็กจิ้มลิ้มราวผลเชอร์รี แล้วเอ่ยขอลู่หยางทันทีว่า “สุดหล่อ ฉันขอชิมลูกท้อน้ำผึ้งของคุณได้ไหม”
“ฉันได้ยินมาว่าลูกท้อน้ำผึ้งของคุณไม่เพียงอร่อย แต่ยังมีสรรพคุณเสริมดลยาเสริมกำลังอย่างน่าอัศจรรย์ด้วย!”
“ถ้าเป็นอย่างที่ว่าจริง ฉันตั้งใจจะคุยเรื่องความร่วมมือกับคุณ!”
พอได้ยินเช่นนั้น ดวงตาของลู่หยางก็เป็นประกายขึ้นมาทันที
ครั้งนี้ที่เขาเข้าเมืองมาขายลูกท้อน้ำผึ้ง ก็หวังว่าจะมีเจ้าของกิจการสักคนถูกใจลูกท้อวิเศษของเขา แล้วเป็นฝ่ายชวนเขาร่วมมือด้วย
ตอนนี้สาวงามล่มเมืองตรงหน้าถึงกับมาหาเขาเพื่อขอร่วมมือโดยเฉพาะ ความรู้สึกช่างเหมือนพอง่วงขึ้นมา อีกฝ่ายก็เข้ามาซบอกเองอย่างน่าอัศจรรย์
เขามองหน้าอกอวบอิ่มของอีกฝ่าย แล้วยิ้มพลางพยักหน้า “ไม่มีปัญหา เชิญชิมได้ตามสบาย!”
ไม่นานมานี้หลิวรูเหยียนได้ยินเพื่อนคนหนึ่งเล่าว่า มีคนขายลูกพีชวิเศษเถาฮวาอยู่ที่นี่ ขณะที่เธอกำลังตามหาผลไม้เด่น ๆ มาช่วยให้ซูเปอร์มาร์เก็ตผลไม้เซียนจื่อของเธอฟื้นคืนชีพ
เธอจึงขับรถรีบร้อนมาหาที่นี่
เมื่อเห็นลู่หยางตกลง เธอก็รีบใช้มือน้อยเรียวงามราวหยกหยิบลูกพีชวิเศษเถาฮวาลูกใหญ่กลม แดงสดราวอัญมณีแดงระยิบระยับขึ้นมาลูกหนึ่ง โดยไม่คิดพิธีรีตอง เธอแนบมันเข้ากับริมฝีปากเล็กจิ้มลิ้มแล้วกัดชิมทันที
กรุบกรอบ!
เป็นไปตามคาด เพียงคำแรกที่หลิวรูเหยียนได้ชิม เธอก็เหมือนกับคนอีกมากมายที่เคยกินลูกพีชวิเศษเถาฮวา ถูกความอร่อยของมันพิชิตใจจนหมดสิ้นในพริบตา