หลังจากหลิวรูเหยียนช่วยลู่หยางยกลูกพีชวิเศษเถาฮวาในกระบุงใส่ท้ายกระบะรถแรงสูงเกลดิเอเตอร์จนหมดแล้ว นางก็เชิญเขาขึ้นไปนั่งที่เบาะข้างคนขับ
ครืน!
เสียงเครื่องยนต์ของรถแรงสูงเกลดิเอเตอร์คำรามต่ำราวกับสัตว์ร้าย
แต่ขณะที่หลิวรูเหยียนสตาร์ตเครื่องยนต์เตรียมออกรถ จู่ ๆ สีหน้าของนางก็เปลี่ยนไป ริมฝีปากเล็กแดงระเรื่อหลุดเสียงร้องเจ็บปวดออกมาอย่างอดไม่ได้ “อา!”
ลู่หยางเห็นหลิวรูเหยียนร้องเสียงหลงก็พลันตกใจ เหงื่อเม็ดโตผุดขึ้นบนหน้าผากเนียนผ่องของนาง ใบหน้างดงามซีดเผือดจนน่าตกใจ
นางดูเจ็บปวดอย่างมาก
เขาอดถามด้วยความสงสัยไม่ได้ “พี่รูเหยียน เป็นอะไรไปครับ?”
หลิวรูเหยียนขมวดคิ้วเรียวงาม ก่อนเอ่ยอย่างยากลำบากราวกับกำลังคราง “ฉัน… เสี่ยวหยาง… จู่ ๆ ฉันก็รู้สึกเจ็บหน้าอกมาก…”
“เสี่ยวหยาง นายช่วยขับรถพาฉันไปโรงพยาบาลใกล้ ๆ ได้ไหม?”
“เดี๋ยวค่อย… พานายไปซูเปอร์มาร์เก็ตผลไม้เซียนจื่อของฉัน!”
ลู่หยางได้ยินดังนั้นก็ส่ายหน้าอย่างกระอักกระอ่วน “พี่รูเหยียน คือว่า… ผมขับรถไม่เป็นครับ!”
“ถ้าอย่างนั้น ให้ผมช่วยบรรเทาอาการปวดให้ไหมครับ!”
หลิวรูเหยียนดีใจขึ้นมาทันที “เสี่ยวหยาง… นายเป็นหมอด้วยเหรอ? งั้นรีบช่วยบรรเทาอาการปวดให้ฉันที ฉันทนไม่ไหวแล้วจริง ๆ!”
ลู่หยางเกาศีรษะอย่างกระอักกระอ่วนอีกครั้ง “พี่รูเหยียน วิธีบรรเทาอาการปวดของผมค่อนข้างพิเศษ ต้องใช้การนวด…”