ชายหนุ่มวัยราวสามสิบปีสวมแว่นกันแดดสุดวางท่า เดินตรงมาที่หน้ารถแรงสูงเกลดิเอเตอร์อย่างรวดเร็ว โดยมีชายร่างกำยำสี่คนล้อมหน้าล้อมหลัง
เขามองหลิวรูเหยียนกับลู่หยาง
ทันทีที่หลิวรูเหยียนเห็นชายหนุ่ม คิ้วเรียวสวยของเธอก็ขมวดแน่น ก่อนจะเอ่ยขึ้นอย่างอดไม่ได้ว่า “เจียงเฮ่อตา ทำไมเขาถึงตามมาเร็วขนาดนี้?”
หลิวรูเหยียนเป็นกังวลว่าจะมีคนได้ยินข่าวเรื่องลูกพีชวิเศษเถาฮวา แล้วมาแย่งลู่หยางไปจากเธอ
ไม่นึกเลยว่าจะมีคนตามมาถึงเร็วขนาดนี้จริง ๆ
เธอหันไปบอกลู่หยางที่อยู่ข้าง ๆ ว่า “เสี่ยวหยาง พวกเราลงไปดูกันเถอะ!”
ลู่หยางพยักหน้า แล้วลงจากรถตามหลิวรูเหยียนไปยืนตรงหน้าชายหนุ่มที่ชื่อเจียงเฮ่อตา
หลิวรูเหยียนเปิดปากถามอย่างขุ่นเคืองก่อนว่า “เจียงเฮ่อตา คุณหมายความว่ายังไง ทำไมถึงจงใจขับรถปาดหน้าฉันจนต้องหยุด ถ้าเกิดอุบัติเหตุขึ้นมาจะทำยังไง?”
เจียงเฮ่อตาแสยะยิ้มอย่างเย้ยหยัน “หลิวรูเหยียน อย่ามาพูดเรื่องไร้สาระกับฉันเลย ฉันแค่อยากถามว่า คุณคิดจะกินรวบไว้คนเดียวหรือไง?”
จากนั้นเขาก็หันไปมองลู่หยาง ก่อนเปลี่ยนเป็นสีหน้ายิ้มแย้มแล้วถามด้วยความอยากรู้ว่า “น้องชาย คุณคือชาวไร่ผลไม้ที่ปลูกลูกพีชวิเศษเถาฮวาซึ่งมีสรรพคุณเสริมดลยาเสริมกำลังอันน่าอัศจรรย์ใช่ไหม?”
“ดีจริง ๆ ที่ได้เจอคุณ!”
“ตอนนี้ผมอยากเชิญคุณไปคุยเรื่องร่วมมือกันที่ซูเปอร์มาร์เก็ตผลไม้ทั้งสามแห่งของผม เงื่อนไขที่หลิวรูเหยียนให้คุณได้ ผมก็ให้คุณได้เหมือนกัน!”
“ยิ่งไปกว่านั้น ผมรับประกันว่าจะให้คุณมากกว่าเธอสามเท่า!”