เมื่อเผชิญคำถามของสวี่หลี่จื่อ หลิวรูเหยียนไม่เพียงไม่โกรธ กลับรู้สึกว่าสวี่หลี่จื่อเป็นคนรับผิดชอบมาก
สมกับที่เธอทุ่มเงินก้อนโตดึงอีกฝ่ายมาช่วยดูแลบริหารซูเปอร์มาร์เก็ตผลไม้เซียนจื่อทั้งหมด
หลิวรูเหยียนยิ้มอย่างมีเสน่ห์ พลันชี้ไปยังตะกร้าสานใส่ลูกพีชวิเศษเถาฮวาข้าง ๆ แล้วอธิบายให้สวี่หลี่จื่อที่เต็มไปด้วยความสงสัยฟังว่า “หลี่จื่อ ที่เธอตั้งข้อสงสัยก็ถูกแล้ว เพราะเธอยังไม่เคยเห็นลูกพีชวิเศษเถาฮาที่ฉันพูดถึงกับตาตัวเอง!”
“แต่ถ้าเธอได้เห็นว่าลูกพีชวิเศษเถาฮาเป็นอย่างไรจริง ๆ ฉันรับรองได้เลยร้อยเปอร์เซ็นต์ว่าเธอจะไม่ตั้งข้อสงสัยอีกแน่นอน!”
พูดจบ หลิวรูเหยียนก็รีบหยิบลูกท้อน้ำผึ้งลูกใหญ่กลมจากตะกร้าสาน ยื่นให้สวี่หลี่จื่อที่กำลังงุนงง พลางบอกว่า “หลี่จื่อ นี่แหละลูกพีชวิเศษเถาฮาที่ฉันพูดถึง ลองชิมดูก่อน รับรองว่าเธอจะต้องตกตะลึง แถมยังอยากมีผู้ชายขึ้นมาทันที!”
เมื่อเห็นลูกท้อน้ำผึ้งลูกใหญ่กลมตรงหน้า แววตาสงสัยของสวี่หลี่จื่อก็เปลี่ยนไปไม่น้อย เธอไม่คิดเลยว่าลูกท้อน้ำผึ้งตรงหน้าจะมีขนาดใหญ่กว่าลูกท้อน้ำผึ้งทั่วไปถึงเท่าตัวกว่า
ไม่เพียงลูกใหญ่กว่ามาก สีของมันยังเปรียบดั่งทับทิมสีแดงที่สุกสกาวที่สุดในโลก งดงามสะดุดตาและเย้ายวนใจเหลือเกิน
ยิ่งไปกว่านั้น ลูกท้อน้ำผึ้งลูกนี้ยังส่งกลิ่นหอมหวานชื่นใจออกมา ทำให้ปากของเธอชุ่มชื้น น้ำลายสอจนต้องกลืนน้ำลายอย่างยากลำบากอยู่หลายครั้ง
ด้วยความอยากรู้อยากเห็น เธอหยิบลูกพีชวิเศษเถาฮาขึ้นมาแล้วกัดเบา ๆ หนึ่งคำ