หลังจากหลิวรูเหยียนกับหานหลิงจือคุยกันเสียงเบาจบลง ทั้งสองก็กล่าวลา แล้วพาลู่หยางออกจากร้านหลิงจือตัง
ระหว่างทางไปซูเปอร์มาร์เก็ตผลไม้เซียนจื่อ จู่ ๆ หลิวรูเหยียนก็รู้สึกกระดากใจขึ้นมา จึงรีบเกริ่นกับลู่หยางไว้ก่อนว่า “เสี่ยวหยาง ก่อนหน้านี้คุณช่วยชีวิตฉันไว้ก็ว่าได้ ฉันไม่อยากจงใจหลอกคุณ ที่ฉันตั้งใจมาหาคุณเพื่อร่วมมือกัน ก็เพราะซูเปอร์มาร์เก็ตผลไม้เซียนจื่อที่ฉันเปิดอยู่ค่อนข้างห่างจากใจกลางเมือง ทำให้แทบไม่มีคนเดินผ่านเลย!”
“ตอนเปิดใหม่ ๆ ร้านค้าหลายแห่งจัดกิจกรรมลดราคาส่งเสริมการขายร่วมกัน แม้จะดึงคนมาได้ไม่น้อยในช่วงสั้น ๆ แต่พอกิจกรรมจบ จำนวนคนก็ลดฮวบลงทันที!”
“ตอนนี้ร้านค้าหลายแห่งเลยไม่มีลูกค้า บางร้านถึงกับปิดกิจการไปแล้ว!”
“ซูเปอร์มาร์เก็ตผลไม้เซียนจื่อของฉันก็มีสภาพไม่ต่างจากพวกเขา...”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ลู่หยางกลับไม่ได้ใส่ใจมากนัก เพราะเขาเชื่อมั่นในลูกพีชวิเศษเถาฮวาของตัวเองอย่างยิ่ง
คำโบราณว่าไว้ ของดีไม่กลัวทางไกล ไม่ว่าธุรกิจของซูเปอร์มาร์เก็ตผลไม้เซียนจื่อจะซบเซาแค่ไหน ในความคิดของเขา ขอเพียงเริ่มขายลูกพีชวิเศษเถาฮวา ธุรกิจของซูเปอร์มาร์เก็ตผลไม้เซียนจื่อก็จะพุ่งทะยานราวกับติดจรวด เติบโตอย่างรวดเร็วแน่นอน
สิ่งที่เขาสนใจคือขนาดและผังของซูเปอร์มาร์เก็ตผลไม้เซียนจื่อ รวมถึงแนวคิดในการบริหารจัดการ
อีกทั้งหลิวรูเหยียนจะทำตามที่เคยรับปากเขาไว้จริงหรือไม่ ว่าจะมอบหุ้นของซูเปอร์มาร์เก็ตผลไม้เซียนจื่อให้เขาร้อยละสามสิบ และรับซื้อลูกพีชวิเศษเถาฮวาในราคาที่เขาขาย คือผลละหนึ่งร้อยหยวน!