หลิวรูเหยียนรีบลุกขึ้น หยิบกระดาษทิชชู่มายื่นให้ลู่หยางด้วยตัวเอง พลางเอ่ยอย่างเป็นห่วงว่า “เสี่ยวหยาง รีบเช็ดเร็วเข้า!”
ขณะที่ลู่หยางรับกระดาษทิชชู่ ดวงตาก็กลับมาเหม่อลอยอีกครั้ง เลือดกำเดายิ่งไหลทะลักไม่หยุด
เขารีบท่องคาถาสงบจิตในใจ เช็ดเลือดกำเดา แล้วเตือนหลิวรูเหยียนว่า “พี่รูเหยียน รีบไปนอนให้เรียบร้อยก่อนครับ ผมจะนวดรักษาให้ทันที!”
คราวนี้หลิวรูเหยียนถึงได้สติ เมื่อครู่เพราะเป็นห่วงลู่หยาง เธอถึงกับลืมไปว่าตอนนี้ตัวเองอยู่ในสภาพนางเงือก
เธอรีบเขินอายเดินกลับไปนอนลง ดวงตาคู่งามหลับลงอย่างรวดเร็ว ไม่กล้าสบตากับลู่หยางตรง ๆ ด้วยซ้ำ
ลู่หยางจัดการอารมณ์ของตัวเองจนเรียบร้อย แล้วรีบเดินเข้าไปใกล้ ยื่นมือใหญ่ทั้งสองข้างออกมา เริ่มรักษาอย่างค่อยเป็นค่อยไป
หลังนวดรักษาไปครึ่งชั่วโมง ลู่หยางเห็นว่าได้ที่แล้ว จึงรีบหยิบเข็มเงินที่เพิ่งซื้อมาไม่นานออกมา ใช้พลังวิญญาณจากตันเถียนฆ่าเชื้อ แล้วเริ่มรักษาด้วยวิชาฝังเข็ม
ในบรรดาวิชาฝังเข็มจากมรดกไข่มังกรที่ลู่หยางได้รับมา วิชาที่อยู่ในระดับสูงสุดและทรงพลังที่สุดมีชื่อว่าฝังเข็มหยินหยางเก้าเข็ม วิชานี้เรียกได้ว่าชุบชีวิตคนตาย สร้างเนื้อสร้างกระดูก เปลี่ยนของเน่าเปื่อยให้กลายเป็นสิ่งมหัศจรรย์ได้อย่างแท้จริง
แต่โรคที่ฝังลึกและมีอาการเต็มที่ในตัวหลิวรูเหยียนยังไม่ถึงขั้นต้องใช้วิชาฝังเข็มอันน่าสะพรึงกลัวเช่นนั้น เขาใช้เพียงเข็มฮวาโถว ซึ่งเป็นอีกวิชาหนึ่งในคัมภีร์แพทย์หยินหยาง ก็เพียงพอแล้ว