เมื่อเห็นว่าหลี่หงเสียตัดสินใจให้ลู่หยางช่วยรักษานางเจ้าซูเฟิน หลิวเชียนเชียนก็ไม่ได้โกรธเคืองแม้แต่น้อย กลับรีบถอยไปยืนอยู่ข้าง ๆ เตรียมดูพร้อมกับทุกคนว่าที่ลู่หยางพูดนั้นเป็นความจริงหรือไม่
ในสมองของนางเจ้าซูเฟินมีก้อนเนื้อขนาดใหญ่ขึ้นอยู่จริงหรือ?
ที่สำคัญกว่านั้น นางอยากรู้ว่าลู่หยางมีวิชาแพทย์จริงหรือไม่
เมื่อเห็นว่าไม่มีใครคัดค้านแล้ว หลี่หงเสียก็รีบพูดกับลู่หยางว่า “เสี่ยวหยาง รีบรักษาแม่ฉันตอนนี้เลย!”
“ฉันเชื่อใจนาย ต่อให้รักษาไม่หาย ฉันก็จะไม่โทษนาย!”
ลู่หยางไม่พูดมาก เขาเดินเข้าไปหานางเจ้าซูเฟินทันที จากนั้นหยิบเข็มเงินที่พกติดตัวออกมาอย่างรวดเร็ว แล้วเริ่มใช้พลังปราณในตันเถียนฆ่าเชื้อเข็มเงิน
ทุกคนเห็นลู่หยางหยิบเข็มเงินออกมาฆ่าเชื้อก็ต่างประหลาดใจ
อดวิพากษ์วิจารณ์กันไม่ได้ว่า “เข็มเงิน? ลู่หยางพกเข็มเงินติดตัวมาด้วยเหรอ?”
“หรือว่าเขาจะเป็นแพทย์แผนจีนจริง ๆ?”
หลิวเซียงกุ้ยเองก็มีสีหน้าประหลาดใจ คิดไม่ถึงว่าลู่หยางจะเป็นแพทย์แผนจีนจริง ๆ เรื่องนี้แม้แต่พวกเขาก็ยังไม่รู้มาก่อน
เมื่อเห็นอีกฝ่ายทำท่าทำทางฆ่าเชื้อ หลิวเซียงกุ้ยก็แค่นเสียงเย็นชาในใจว่า “ทุกวันนี้แพทย์แผนตะวันตกครองวงการ แพทย์แผนจีนอย่างแกยังคิดจะรักษาโรคร้ายให้หายอีกหรือ ฝันไปเถอะ!”
ตามความรู้ทั่วไปของเขา ต่อให้ในสมองของนางเจ้าซูเฟินมีก้อนเนื้อขนาดใหญ่จริง หากคิดจะรักษาก็ต้องไปโรงพยาบาลใหญ่เพื่อผ่าตัดเปิดกะโหลกเอาก้อนเนื้อออก ถึงจะพอมีโอกาสรักษาชีวิตไว้ได้