หลี่หงเสียฟังเรื่องราวไปพลาง รีบเบียดฝูงชนเข้าไปในร้านขายของชำ เมื่อเข้าไปถึงก็พบหญิงชราวัยห้าสิบกว่านอนแน่นิ่งอยู่บนโซฟา
คนที่นอนอยู่ก็คือมารดาของนาง นางเจ้าซูเฟิน
หลี่หงเสียขอบตาแดงก่ำ พุ่งเข้าไปเขย่าแขนอีกฝ่ายพลางร้องเรียก “แม่ เป็นอะไรไป รีบตื่นสิ!”
“หลีกทางหน่อย ทุกคนหลีกทางหน่อย...”
ในขณะนั้นเอง
หญิงแพทย์หน้าตาสะสวย รูปร่างอรชรสวมเสื้อกาวน์สีขาวคนหนึ่งเบียดเข้ามาจากประตู นางก็คือหลิวเชียนเชียน หมอประจำหมู่บ้านเถาฮวา
หลิวเชียนเชียนยังเป็นลูกสาวคนโปรดของหลิวเซียงกุ้ย ผู้ใหญ่บ้านแห่งหมู่บ้านเถาฮวา นางเรียนแพทย์ในมหาวิทยาลัย หลังฝึกงานจบก็กลับมาเปิดห้องพยาบาลหมู่บ้าน คอยตรวจรักษาชาวบ้านโดยเฉพาะ
เมื่อเห็นหลิวเชียนเชียนมาถึง หลี่หงเสียก็รีบเข้าไปจับมือเล็กเรียวงามของอีกฝ่ายไว้แน่น แล้ววิงวอนว่า “เชียนเชียน คุณมาแล้ว รีบช่วยดูแม่ฉันทีว่าเป็นอะไรไปกันแน่”
“คุณต้องช่วยแม่ฉันให้ได้นะ!”
หลิวเชียนเชียนพยักหน้าปลอบใจ “พี่หงเสีย อย่ากังวลเกินไปนะ เดี๋ยวฉันตรวจดูคุณน้าเจ้าก่อนว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่”
พูดจบ หลิวเชียนเชียนก็รีบเปิดกล่องยา หยิบเครื่องมือต่าง ๆ ออกมาตรวจนางเจ้าซูเฟิน ไม่นานนักนางก็เผยรอยยิ้มออกมา “พี่หงเสีย ไม่ต้องกังวลค่ะ ที่คุณน้าเจ้าหมดสติไปเพราะน้ำตาลในเลือดต่ำ!”
“ตอนนี้แค่ฉันให้น้ำเกลือกลูโคสแก่คุณน้าขวดหนึ่ง เดี๋ยวก็ฟื้นขึ้นมาอย่างรวดเร็วแล้วค่ะ!”
เดิมทีชาวบ้านที่ยืนมุงดูอยู่รอบ ๆ ต่างเป็นห่วงนางเจ้าซูเฟิน เมื่อเห็นอีกฝ่ายหมดสติไปอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ก็คิดว่าคงป่วยเป็นโรคร้ายแรงอะไรสักอย่าง ใครจะรู้ว่าเป็นเพียงอาการน้ำตาลในเลือดต่ำที่พบได้ทั่วไปเท่านั้น