เพียะ!
ชายร่างใหญ่ตั้งใจจะสั่งสอนลู่หยางให้หลาบจำ ใครจะคิดว่าทันทีที่เขาฟาดฝ่ามือออกไป ภาพตรงหน้ากลับพร่าเลือนเสียก่อน แล้วเสียงตบฉาดก็ดังมาจากแก้มของตัวเอง
เขารู้สึกถึงความเจ็บแสบเหมือนไฟลวกที่แก้มซ้ายทันที จากนั้นร่างทั้งร่างก็ถูกแรงมหาศาลจากฝ่ามือนั้นเหวี่ยงให้หมุนติ้วอยู่กับที่ราวกับลูกข่าง
ฟึ่บ ๆ ๆ...
ชายร่างใหญ่หมุนคว้างติดต่อกันสิบกว่ารอบกว่าจะมึนงงไปหมด ก่อนจะกลิ้งลงพื้นเหมือนกุ้งแห้งไร้เรี่ยวแรง
ชายร่างใหญ่อีกคนเห็นดังนั้นก็เดือดดาลจนคำรามลั่น “ชาวไร่ผลไม้น้อย แกหาที่ตายหรือไง...”
เพียะ!
ชายร่างใหญ่เพิ่งจะลงมือ แต่ชั่วพริบตานั้นเขาก็รู้สึกว่าภาพตรงหน้าพร่าเลือน
แก้มซ้ายของเขาเจ็บแปลบจากแรงตบ ร่างทั้งร่างถูกฝ่ามือของลู่หยางฟาดจนกระเด็นลอยถอยหลังไป
โครม!
ร่างของเขาฟาดลงตรงเท้าของเจียงเฮ่อตา ซึ่งอยู่ห่างออกไปสามเมตร
เจียงเฮ่อตาเห็นภาพตรงหน้าแล้วถึงกับงงงัน ความสงสัยที่ยากจะเชื่อผุดขึ้นในใจ “เดี๋ยวนี้ชาวนาตัวน้อยเก่งกันขนาดนี้แล้วหรือ?”
จังหวะนั้นเอง ชายร่างใหญ่ที่กำลังควบคุมหลิวรูเหยียน กับชายร่างใหญ่ที่กำลังแย่งลูกพีชวิเศษเถาฮวา ต่างก็พุ่งเข้าใส่ลู่หยางอย่างรวดเร็ว
เพียะ! เพียะ!
พวกเขาคิดว่าจะลอบโจมตีได้สำเร็จ ใครจะคิดว่ายิ่งพุ่งเข้าไปเร็วเท่าไร ก็ยิ่งถูกลู่หยางตบกระเด็นออกไปเร็วกว่าเดิม
โครม! โครม!
ทั้งสองคนทับกันเป็นชั้น ๆ แล้วฟาดลงบนหัวชายร่างใหญ่ที่นอนอยู่แทบเท้าเจียงเฮ่อตา