ลู่หยางมองเรียวขายาวตรงสวยของหานหลิงจือ รวมถึงส่วนอวบอิ่มงดงามนั้น
จนกระทั่งอีกฝ่ายยื่นกล่องไม้แดงมาตรงหน้า เขาจึงรีบถอนสายตา รับกล่องมาเปิดดู พอกวาดตามองก็พึงพอใจอย่างยิ่ง
เขาพยักหน้ายิ้มแล้วกล่าวว่า “พอใจมาก เข็มเงินชุดนี้นับว่าอยู่ในระดับกลาง!”
หานหลิงจือได้ยินดังนั้นก็ประหลาดใจไม่น้อย ไม่คิดว่าลู่หยางอายุยังน้อย แถมยังอ่อนกว่าเธอเล็กน้อย แต่กลับมองคุณภาพของเข็มเงินออกได้ในพริบตา ช่างหาได้ยากจริง ๆ
ความอยากรู้อยากเห็นทำให้เธออดถามไม่ได้ว่า “หนุ่มหล่อ คุณตั้งใจมาซื้อเข็มเงินโดยเฉพาะ หรือว่าคุณเป็นหมอแผนจีนที่พอมีความรู้เรื่องวิชาฝังเข็มด้วย?”
ลู่หยางตอบอย่างถ่อมตัวว่า “รู้แค่นิดหน่อยเท่านั้นเอง!”
จังหวะนั้นเอง
จู่ ๆ ชายห้าหกคนก็เดินเข้ามาในร้านหลิงจือตังอย่างเอาเรื่อง คนที่นำหน้าคือชายร่างใหญ่ท่าทางดุร้าย บนใบหน้ามีแผลเป็นจากดาบน่ากลัวราวกับตะขาบ
ทันทีที่เข้าร้าน เขาก็ตะโกนข่มขู่ลู่หยางจากระยะไกลว่า “ไอ้หนุ่ม รีบไสหัวไปซะ ห้ามซื้อของอะไรจากร้านหลิงจือตังทั้งนั้น ไม่อย่างนั้นแกได้เจอดีแน่!”
ลู่หยางได้ยินแล้วก็ขมวดคิ้ว
เขาคิดว่าตัวเองก็แค่จะซื้อเข็มเงินชุดหนึ่ง ไม่น่าจะไปหาเรื่องอีกฝ่ายตรงไหน
แต่อีกฝ่ายกลับพุ่งเข้ามากัดคนมั่วซั่วราวกับหมาบ้า ทำให้เขางุนงงอย่างยิ่ง!
แต่ไม่นานเขาก็เดาได้ว่าเจ้าแผลเป็นคงไม่ได้จงใจเล่นงานเขา หากแต่มุ่งเป้ามาที่หานหลิงจือแห่งร้านหลิงจือตัง