ไม่นานนัก!
ภายใต้การนำทางของหลี่หงเสีย ลู่หยางก็ตามเธอมาถึงสวนพีชที่เต็มไปด้วยผลผลิตอุดมสมบูรณ์อย่างรวดเร็ว
ทั้งสองจอดรถสามล้อไว้ริมทาง ก่อนจะเดินเข้าไปในสวนพีช
หลี่หงเสียชี้ไปยังลูกท้อน้ำผึ้งในสวน แล้วถามลู่หยางว่า “เสี่ยวหยาง นี่คือลูกท้อน้ำผึ้งของบ้านเรา นายพอจะเพาะให้กลายเป็นลูกพีชวิเศษเถาฮวา แล้วขายได้ราคาสูงไหม?”
เมื่อวานลู่หยางเคยบอกว่าจะช่วยบ้านหลี่หงเสียเพาะลูกท้อน้ำผึ้งให้กลายเป็นลูกพีชวิเศษเถาฮวา แล้วนำไปขายในราคาสูง
ลู่หยางพยักหน้าอย่างพอใจ “พี่หงเสีย ลูกท้อน้ำผึ้งของบ้านพี่ล้วนเป็นของชั้นเลิศ เหมาะมากที่จะเพาะให้กลายเป็นลูกพีชวิเศษเถาฮาที่ดียิ่งกว่าเดิม!”
“แต่ถ้าจะเพาะให้กลายเป็นลูกพีชวิเศษเถาฮาได้จริง ๆ ก็ต้องขอให้พี่หงเสียช่วยผมหน่อย!”
เมื่อวานหลิวรูเหยียนขอให้ลู่หยางเพิ่มปริมาณการส่งสินค้า แม้ตอนนั้นเขาจะทำได้จริง แต่ก็ยังไม่ได้รับปากทันที
ใครจะคิดว่าหลิวรูเหยียนถึงกับรับปากว่าจะให้รางวัลเขาเป็นถุงน่องดำแบรนด์บาแลนเซียกาในภายหลัง เพื่อให้เขาพยายามเพิ่มปริมาณการส่งสินค้าให้ได้จริง ๆ
ตอนนี้ลู่หยางจึงทำตามอย่างบ้าง ตั้งใจลองเกลี้ยกล่อมหลี่หงเสียให้ช่วยมอบแหล่งน้ำวิเศษบริสุทธิ์ให้เขาสักหยด
ขอแค่ทำได้ ต่อไปการช่วยอีกฝ่ายเพาะลูกพีชวิเศษเถาฮาก็เป็นเรื่องง่ายดายเหมือนพลิกฝ่ามือ ไม่ต่างจากเรื่องเล็กน้อยเลย!