ครืนๆๆ!
ขณะที่รถสามล้อแล่นอย่างรวดเร็ว เครื่องยนต์ก็ส่งเสียงคำรามต่ำดุจสัตว์ร้าย สะเทือนจนแมลงและนกโดยรอบพากันหนีกระเจิง
เพียงชั่วครู่
รถสามล้อก็มาถึงทางเข้าป่าสนแห่งหนึ่งบนถนนในอำเภอเถาหยวน ลู่หยางกายปราดเปรียวดุจมังกรเข้ หูตาว่องไวเฉียบคม ทันใดนั้น เสียงพูดคุยด้วยความตื่นเต้นของคนกลุ่มหนึ่งก็ลอยมากับสายลม “พี่เป็ด ไอ้ชาวนาตัวน้อยโง่นั่นมาแล้ว!”
“ดี พวกแกรีบเตรียมตัวให้พร้อม จัดหนักกับไอ้ชาวนาตัวน้อยโง่นั่น ทำให้รถสามล้อของมันพุ่งลงไปในร่องเขา!”
“ใช่ ต่อให้พวกเราไม่ลงมือ ไอ้ชาวนาตัวน้อยโง่นั่นก็ต้องตกลงไปจนขาหักสักข้างแน่!”
“ฮ่าๆ...”
ลู่หยางได้ยินบทสนทนาที่คนธรรมดายากจะได้ยิน คิ้วพลันขมวดเข้าหากัน เขาชะลอรถสามล้ออย่างรวดเร็ว พร้อมกับเปิดดวงตาเทพหยินหยาง กวาดสายตามองไปยังป่าสนที่อยู่ไม่ไกล
เพียงชั่วพริบตา!
ลู่หยางก็เห็นอันธพาลหัวสีห้าคน ภายใต้การนำของชายหนุ่มผมเหลือง ซุ่มดักอยู่สองข้างถนนที่เขาจำเป็นต้องผ่าน
กลางถนนมีเชือกป่านเส้นหนึ่งซ่อนอยู่จนแทบสังเกตไม่เห็น อันธพาลหัวสีสี่คนกำลังจับปลายเชือกไว้คนละด้าน เตรียมรอจนเขาขับผ่านแล้วกระชากเชือกให้ตึง เพื่อบังคับให้รถสามล้อหลบเชือกและพุ่งลงไปในร่องเขาข้างทาง
แววตาของเขาเย็นวาบ ทว่าเพื่อไม่ให้พวกอันธพาลหัวสีสงสัย เขายังคงขับรถสามล้อต่อไปตามเดิม แต่พอรถกำลังจะเข้าใกล้เชือก เขาก็เบรกรถหยุดกึกได้อย่างรวดเร็ว