กรุบกรอบ!
ทันทีที่หลิวอวี้หลานได้ลิ้มรสคำแรก ความกรอบสดชื่นของลูกพีชวิเศษเถาฮวาก็เอาชนะใจเธอได้อย่างหมดจด จากนั้นรสชาติแสนอร่อยของมันก็ทำให้เธออดกินอย่างตะกละตะกลามไม่ได้
ราวกับชาตินี้ไม่เคยกินลูกท้อน้ำผึ้งมาก่อน
ท้ายที่สุด เธอก็เหมือนคนอื่น ๆ ที่ได้ลิ้มรสลูกพีชวิเศษเถาฮาเป็นครั้งแรก เกือบกลืนเมล็ดลูกพีชลงท้องไปด้วย
หลังจากชิมเสร็จ เธอยังทำท่าเหมือนไม่จุใจ อยากกินอีก
พร้อมกันนั้นก็เอ่ยชมลู่หยางที่อยู่ตรงหน้าอย่างเต็มปากว่า “เสี่ยวหยาง นี่…นี่…นี่เป็นลูกท้อน้ำผึ้งพันธุ์ใหม่ที่นายเพาะขึ้นมาจริง ๆ เหรอ?”
“อร่อยสุด ๆ ไปเลย ฉันไม่เคยกินลูกท้อน้ำผึ้งที่อร่อยขนาดนี้มาก่อน!”
พูดจบ หลิวอวี้หลานก็เพิ่งนึกขึ้นได้ว่า ความเหนื่อยล้าจากเมื่อคืนของเธอหายไปไม่น้อยจริง ๆ อย่างที่ลู่หยางบอก ทำให้เธอรู้สึกกระปรี้กระเปร่าเต็มเปี่ยม
ลู่หยางมองใบหน้างดงามมีเสน่ห์ของหลิวอวี้หลาน ซึ่งงามสง่าและเป็นผู้ใหญ่ ทั้งยังมีท่วงท่าเย้ายวนเป็นพิเศษ ก่อนยิ้มแล้วพยักหน้ากล่าวว่า “พี่อวี้หลาน ผมจะบอกความลับให้ฟังอย่างหนึ่ง พี่ห้ามบอกคนอื่นเด็ดขาดนะ!”
หลิวอวี้หลานได้ยินดังนั้นก็พยักหน้าทันที “เสี่ยวหยาง อย่ามัวอุบอิบกับพี่อวี้หลานเลย พี่ไม่เอาไปพูดสุ่มสี่สุ่มห้าแน่นอน วางใจได้!”
ลู่หยางรีบพูดว่า “ลูกท้อน้ำผึ้งนี่ผมเพาะขึ้นจากสูตรลับที่บังเอิญได้มาจากชายแก่ประหลาดคนหนึ่ง ตอนเรียนมหาวิทยาลัยครับ!”