พี่เป็ดแทบไม่อยากเชื่อสายตา ลู่หยางเป็นแค่ชาวนาตัวน้อยที่เพิ่งหายจากอาการบ้าแท้ ๆ แต่กลับจัดการลูกน้องนักเลงปลายแถวทั้งห้าของเขาจนหมอบราบกับพื้นได้อย่างง่ายดาย ราวกับเป็นเรื่องกินข้าวดื่มน้ำ
ถ้าไม่ได้เห็นกับตาตัวเอง เขาคงไม่มีทางเชื่อว่าเรื่องแบบนี้เป็นความจริง
ลู่หยางก้าวเข้าไปหาพี่เป็ด ระหว่างที่อีกฝ่ายกำลังยืนอึ้ง เขาก็ตบฉาดเข้าใส่แก้มอย่างแรง
เพี๊ยะ!
พี่เป็ดถูกตบกระเด็นไปไกลสามสี่เมตร ก่อนจะกระแทกพื้นดังโครม เมื่อเห็นสภาพน่าเวทนานั้น ลู่หยางยังอดไว้อาลัยให้อีกฝ่ายในใจสามวินาทีไม่ได้
ตอนพี่เป็ดร้องโอดโอยและเพิ่งดิ้นรนลุกขึ้นมาได้ ลู่หยางก็เดินเข้าไปหาอีกครั้ง ก่อนเหยียบลงบนอกของอีกฝ่าย กดเอาไว้กับพื้นอย่างแน่นหนา
เขาก้มมองพี่เป็ดราวกับมองมดปลวก แล้วถามด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบว่า “ฉันจะให้โอกาสแกเป็นครั้งสุดท้าย พวกแกถูกใครสั่งให้มาเล่นงานฉัน?”
ลู่หยางกับพี่เป็ดแทบไม่มีความเกี่ยวข้องกันเลย เขานึกไม่ออกว่าคนพวกนี้จะบ้าคลั่งเหมือนหมาบ้า จู่ ๆ ก็จงใจหาเรื่องเล่นงานเขาโดยไม่มีสาเหตุได้อย่างไร
เขาคาดว่าพวกนี้ต้องมีคนสั่งมาแน่นอน
พี่เป็ดพยายามดิ้นรนขัดขืน แต่กลับรู้สึกว่าเท้าของลู่หยางหนักราวกับภูเขาลูกหนึ่งกดทับอยู่ ทำให้เขาขยับไม่ได้แม้แต่น้อย
เมื่อสัมผัสได้ถึงจิตสังหารที่แทบจับต้องได้ พี่เป็ดก็สะดุ้งจนตัวสั่น ในที่สุดก็รีบสารภาพออกมารัว ๆ ราวกับเทถั่วออกจากกระสอบ “ไอ้โง่...ไม่สิ...พี่หยาง...ขอร้องล่ะ ปล่อยผมไปเถอะครับ!”