บทที่ 12 สกัดวิชาเป็นครั้งแรก!
“ดี! ดี! แน่จริงนี่!” กงเหว่ยโกรธจนหัวเราะออกมา กล้ามเนื้อบนใบหน้าบิดเบี้ยว “ฉันจะรอแกอยู่ข้างนอกนี่แหละ!”
เขาโบกมือ พาลูกน้องถอยไปยังลานว่างห่างจากหน้าร้านขายยาไม่กี่ก้าว ก่อนยืนล้อมปิดทางเข้าเป็นรูปครึ่งวงกลม จ้องเขม็งอย่างดุดัน
จางจวินสูดหายใจลึก กำหมัดแน่น แล้วก้าวออกไป
แสงแดดจ้าแสบตา ผู้คนบนถนนต่างหยุดยืน มุงดูเหตุการณ์ที่กำลังจะปะทุขึ้นด้วยความอยากรู้อยากเห็นปนหวาดกลัว
ถนนของเก่าราวกับเงียบลงไปด้วย
“อัดมันให้ตาย! อัดจนพิการก็ฉันรับผิดชอบเอง!” พอเห็นจางจวินออกมา กงเหว่ยก็อดกลั้นไม่ไหวอีกต่อไป ตะโกนเสียงคลั่ง
ลูกน้องสิบกว่าคนรอจนหมดความอดทนอยู่ก่อนแล้ว พวกมันพุ่งเข้าใส่ราวกับเสือหิวโหยกระโจนตะครุบเหยื่อ!
หมัดเท้ากระหน่ำลงมาไม่ต่างจากเม็ดฝน!
แม้จางจวินจะร่างกายแข็งแรงและมีเรื่องชกต่อยอยู่บ่อย ๆ แต่สองหมัดย่อมสู้สี่มือไม่ได้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงนักเลงอาชีพสิบกว่าคนที่ฝึกฝนมาอย่างดี แถมยังโหดเหี้ยม!
เขาทำได้เพียงปกป้องศีรษะและใบหน้าซึ่งเป็นจุดสำคัญสุดชีวิต อาศัยสัญชาตญาณหลบหลีก ปัดป้อง และสวนกลับ
ปัง! หมัดหนึ่งกระแทกเข้าที่ชายโครงอย่างแรง ความเจ็บปวดแล่นปราด
พลั่ก! เท้าหนึ่งเตะเข้าที่น่อง ทำให้เขาเซถลา
หมัดเท้าอีกหลายระลอกกระหน่ำลงบนแผ่นหลังและหัวไหล่
เขากัดฟันแน่น ครางอู้อี้ เลือดซึมจากมุมปาก สายตาเริ่มพร่ามัว
แต่เขายังจำเป้าหมายของตัวเองได้เสมอ—ล่อพวกมันออกไป เพื่อเปิดโอกาสให้หลิวชิงเสวี่ยหนี!
“เข้ามาสิ! พวกแกมันก็แค่หมารับใช้ของกงเหว่ย! มีแรงแค่นี้เองเหรอ?” เขาตะโกนใส่ จงใจยั่วโมโหอีกฝ่ายไปพร้อมกับรวบรวมแรงทั้งหมด พุ่งชนฝ่าช่องว่างระหว่างคนออกไป แล้ววิ่งกะเผลกมุ่งลึกเข้าไปในถนนของเก่า!