“นายมาถนนของเก่าทำไม?” จางจวินรู้สึกดีใจขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ รีบปิดตำราภาพแล้วเดินเข้าไปหา
เมื่อระยะห่างลดลง กลิ่นหอมคุ้นเคยที่สดชื่นเจือความหวานอบอุ่นจาง ๆ ก็ลอยเข้าจมูกเขาอย่างแผ่วเบา
ภาพความเร่าร้อนแนบชิดจนแทบหลอมละลายเมื่อคืนวานผุดขึ้นมาในหัวอย่างห้ามไม่อยู่ ใจเขาพลันหวั่นไหว ลมหายใจก็ถี่ขึ้นเล็กน้อย
หลิวชิงเสวี่ยเองก็ได้กลิ่นสะอาดสดชื่นแบบผู้ชายวัยหนุ่มจากตัวเขา ขนตาหลังแว่นกันแดดสั่นไหวเบา ๆ ก่อนจะถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว ใบหูเริ่มแดงระเรื่อ
เธอกวาดตามองซ้ายขวา พอแน่ใจว่าไม่มีใครสนใจทางนี้ จึงลดเสียงลงอีก พูดด้วยความกระอักกระอ่วนจนแทบเอ่ยไม่ออกว่า “คือว่า...เมื่อคืนไม่ได้ใช้ถุงยางใช่ไหม? ฉันกลัว...กลัวท้อง เลยจะมาซื้อยาคุมฉุกเฉิน เจ้าของร้านขายยาแถวบ้านฉันรู้จักฉัน ก็เลยตั้งใจมาซื้อไกลหน่อย แถวถนนของเก่านี่แหละ ไม่นึกเลยว่าจะเจอนาย...”
เธอหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนลดเสียงลงจนแทบไม่ได้ยิน น้ำเสียงเจือแวววิงวอน “นายช่วยไปซื้อให้หน่อยได้ไหม? ฉัน...ไม่ค่อยสะดวกเข้าไป”
จางจวินชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นใบหน้าก็แดงก่ำ เขาเกาหัวแล้วอธิบายอย่างกระอักกระอ่วนว่า “คือว่า...เมื่อคืนเธอรีบร้อนมาก ฉันไม่ทันได้ใช้เลย...”
พอคำพูดหลุดออกไป บรรยากาศระหว่างทั้งคู่ก็ราวกับแข็งค้าง ภาพเร่าร้อนบ้าคลั่งเมื่อคืนพากันผุดขึ้นมาในหัว
แก้มใต้หน้ากากของหลิวชิงเสวี่ยร้อนวูบ โชคดีที่มีอะไรปิดบังไว้ ไม่อย่างนั้นคงแดงจนเลือดซิบ