จางจวินรับเหรียญเงินมา นิ้วมือสั่นน้อย ๆ
เขาข่มความยินดีที่แทบจะทะลักออกจากอกเอาไว้ ก่อนเก็บเหรียญเงินใส่กระเป๋าอย่างระมัดระวัง—ที่จริงแล้ว เขาเก็บมันเข้าไปในมิติของลูกแก้วมังกร
จากนั้นก็วางเหรียญทองแดงสองเหรียญลง แล้วหันหลังเดินออกจากแผง
หลังเดินไปได้สิบกว่าเมตรและเลี้ยวผ่านแผงขายเครื่องเคลือบ เขาก็นำเหรียญหยวนเซี่ยงเฟยหลงออกมาจากมิติของลูกแก้วมังกร แล้วพินิจดูอย่างละเอียดบนฝ่ามือ
เหรียญเงินสะท้อนประกายอ่อนละมุนกลางแสงแดด เกล็ดมังกรทุกชิ้นเห็นชัดเจน ใบหน้าด้านข้างของหยวนซื่อข่ายก็มีรายละเอียดชัดเจน ราวกับกำลังบอกเล่าประวัติศาสตร์ที่ถูกเก็บงำมายาวนานอย่างเงียบงัน
“ให้ตายเถอะ…” จางจวินพึมพำเสียงเบา หัวใจเต้นรัวไม่หยุด “ขนาดของดีในกระเป๋าเจ้าของแผงยังโดนฉันหลอกซื้อมาได้ ฉันนี่มันสุดยอดจริง ๆ!”
เขาเก็บเหรียญเงินอย่างทะนุถนอม รอยยิ้มที่มุมปากกดไว้ยังไงก็ไม่อยู่
แสงแดดสาดลงบนถนนปูด้วยหินเขียวของถนนของเก่า เผยวงแสงอบอุ่น จางจวินอารมณ์ดียิ่งกว่าแสงแดดเสียอีก
เมื่อผลักประตูไม้เก่าแก่ของร้านป๋อกู่เซวียนเข้าไปอีกครั้ง กลิ่นไม้จันทน์จาง ๆ ก็ลอยมาแตะจมูก ชวนให้จิตใจสงบลง
ภายในร้านมีแสงนุ่มนวล เติ้งหรงซึ่งอยู่หลังเคาน์เตอร์สวมถุงมือสีขาว กำลังลูบคลำเหรียญเงินก้อนใหญ่สิบตำลึงแห่งไท่ผิงเทียนกั๋วที่เพิ่งได้มาอย่างเพลิดเพลิน
ใบหน้าเขาเปี่ยมด้วยรอยยิ้มพึงพอใจที่ได้ของล้ำค่า ปากก็ฮัมเพลงเบา ๆ แบบจับทำนองไม่ได้