“เถ้าแก่ เหรียญทองแดงพวกนี้ขายยังไง?” จางจวินหยิบเหรียญเฉียนซีทงเป่าและเฉียนหลงทงเป่าขึ้นมาอย่างส่ง ๆ ชั่งน้ำหนักในมือแล้วถาม
เจ้าของแผงเงยหน้าขึ้น มองจางจวินตั้งแต่หัวจรดเท้า — ยังหนุ่ม แต่งตัวธรรมดา ดูไม่เหมือนนักสะสมตัวยงอะไร
ดวงตาเขาเป็นประกาย ในใจแอบคิดว่า “เหยื่อรายใหญ่เดินมาถึงที่แล้ว” แต่บนใบหน้ากลับปั้นยิ้มต้อนรับอย่างกระตือรือร้น “น้องชายตาถึงจริง ๆ! นี่เป็นเหรียญเก่าสมัยคังซีและเฉียนหลงของแท้ สภาพดีเยี่ยม ผิวเหรียญขึ้นสนิมจับตัวอย่างนุ่มนวล! เหรียญละ 1,000 หยวน ขาดแม้แต่หยวนเดียวก็ไม่ขาย!”
“1,000 หยวน?” จางจวินแสร้งทำสีหน้าตกใจ ก่อนส่ายหน้า “เถ้าแก่ อย่ามาหลอกผมเลย จักรพรรดิคังซีและเฉียนหลงครองราชย์ยาวนาน เหรียญสองแบบนี้เลยผลิตออกมาเยอะ แถมยังมีเหลืออยู่มากมาย ไม่ได้มีค่าขนาดนั้นหรอก เหรียญละ 1,000 หยวน คิดว่าผมโง่หรือไง? มากสุดก็เหรียญละ 100 หยวน”
เจ้าของแผงได้ยินแล้วแทบกลั้นหัวเราะไม่อยู่
เชี่ย! ลูกแกะตัวอ้วนมาจากไหนกันเนี่ย?
รู้แค่งู ๆ ปลา ๆ!
เหรียญทองแดงสองแบบนี้ราคาตลาดก็แค่เหรียญละสิบกว่าหยวน หมอนี่กลับต่อราคาไปถึง 100 หยวน?
ให้ 20 หยวนฉันก็ขายแล้ว!
เจ้าของแผงข้าง ๆ อีกหลายคนได้ยินบทสนทนานี้ ต่างพากันมองมา จ้องจางจวินเหมือนเห็นคนโง่ อยากลากเขาไปซื้อ “ของดี” ที่แผงตัวเองใจจะขาด
“100 หยวนมันน้อยไป ไม่ได้ ๆ อย่างน้อยก็ 500 หยวน” เจ้าของแผงส่ายหน้าทำท่าเสียดายของ
“500 หยวนก็แพงเกินไป มากสุด 150 หยวน” จางจวินยังคงต่อราคา