บทที่ 88 ไล่ฉันออกสิ
เย่ถังพิงกรอบประตู มองรถเหาะสีทองพุ่งหายลับไปเหนือผืนป่าอย่างเกรี้ยวกราด ในหัวเธอวางบทต่อไปไว้เรียบร้อยแล้ว
จากประสบการณ์อ่านนิยายมาสิบปี องค์หญิงสี่คงกลับไปฟ้องจักรพรรดินี จากนั้นราชวงศ์ก็จะส่งคนมาเอาเรื่อง ใส่ร้าย แล้วก็ไล่ออก... อืม
โลกใบนี้มันเหมือนคณะละครสมัครเล่นขนาดยักษ์ แม้แต่แผนชิงความโปรดปรานในราชวงศ์ยังเหมือนละครชิงอำนาจในวังที่เธอเคยดูชาติก่อนเป๊ะ
เธอหันไปมองลู่อวี่ที่กำลังจัดแขนเสื้อซึ่งถูกลั่วเซ่อหลินทำจนเบี้ยว น้ำเสียงร่าเริงราวกับกำลังชวนคุยว่าเย็นนี้จะกินอะไรดี “ผู้คุมลู่ ฉันว่า...คุณลองพิจารณาไล่ฉันออกดูก็ได้นะ”
“ฝันไปเถอะ” ลู่อวี่ตอบสั้น ๆ ด้วยน้ำเสียงเย็นชา ดวงตาสีอำพันหลังแว่นกรอบทองเหลือบมองเธออย่างที่แทบไม่เคยทำ ไล่เธอออกน่ะหรือ? ต่อให้เขาเซ็นหนังสือไล่ออกในวินาทีนี้ วินาทีถัดไปอันหนิงก็อาจบุกจากสถาบันวิจัยมาถึงเรือนจำหมายเลขศูนย์ เพื่อถอนเขากวางของเขาได้เลย
อาจารย์ของเขาปกติมองดูใจดีมีเมตตา แต่ถ้าใครกล้าแตะต้องตัวอย่างวิจัยคนโปรดของเธอ ต่อให้ต้องใช้ไม้เท้าค้ำ เธอก็ยังตามไล่ไปได้ครึ่งถนน
“เรามาตกลงกันหน่อยไม่ได้เหรอ?” เย่ถังลองต่อรอง
“ผู้คุมเย่ ตั้งใจทำงานให้ดี อนาคตของเรือนจำหมายเลขศูนย์ต้องฝากไว้กับคุณ” ลู่อวี่ตบไหล่เย่ถังเบา ๆ ก่อนหมุนตัวเดินฉับ ๆ กลับเข้าไปในห้องทำงาน ฝีเท้าเร็วเสียจนเหมือนกลัวเธอจะตามไปชวนคุยต่อ
เมื่อเห็นว่าหมดหวังจะถูกไล่ออก เย่ถังก็ถอนหายใจ ลากเท้าเนิบ ๆ กลับไปยังเขตพักอาศัย พอผลักประตูลานบ้านเข้าไป ก็เห็นร่างสองร่างร่อนลงมาจากฟ้า
ชื่อเหิงยืนอยู่กลางลานในร่างมนุษย์ กล้ามเนื้อทั่วร่างเกร็งแน่น บนบ่าแบกหมูป่าตัวโตเต็มวัยที่ใหญ่กว่าตัวเขาเสียอีก บนหลังยังมีกระต่ายอ้วนอีกสองตัว ส่วนเอวห้อยไก่ป่าพวงหนึ่งที่มัดไว้ด้วยเถาวัลย์ ทั้งตัวดูราวกับห้องเก็บเนื้อเคลื่อนที่