บทที่ 87 คู่หมั้นบุกมาเยือน
หลังจากเย่ถังป้อนอาหารให้สัตว์เลี้ยงแสนรักทั้งสองตัวเสร็จ ความง่วงก็ถาโถมเข้ามาราวกับคลื่นทะเล
อากาศในโลกสัตว์ดีเกินคาด ไม่มีมลพิษจากโรงงาน ไม่มีไอเสียรถยนต์ มีเพียงกลิ่นหอมสดชื่นของพืชพรรณจากแคตนิปในลานบ้าน กับไอเย็นบางเบาที่ลอยออกมาพร้อมกับไอน้ำจากน้ำพุวิญญาณ
เธอหาวพลางเดินไปทางห้องนอน ก่อนจากไปยังทิ้งท้ายว่า “อย่าส่งเสียงดังรบกวนฉันนอนล่ะ ตอนเย็นจะทำของอร่อยให้พวกเธอกิน”
“ได้” มังกรกับนกขานรับพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย ตัวหนึ่งหมอบอยู่บนขอบอ่างน้ำ ส่ายหางอย่างว่าง่าย อีกตัวนั่งยอง ๆ อยู่บนฟูก กอดผ้าห่มพลางพยักหน้าหงึก ๆ
เมื่อเสียงหายใจของเย่ถังสม่ำเสมอและยาวลึกขึ้น ชื่อเหิงก็ย่องลงจากฟูกอย่างเงียบเชียบ เพิ่งผลักประตูห้องนอนออก ก็สบเข้ากับฉีเสวียนที่โผล่หัวครึ่งหนึ่งขึ้นมาจากอ่างน้ำ รูม่านตาเรียวตั้งสีฟ้าเย็นคู่นั้นเปล่งแสงเยียบเย็นในห้องนั่งเล่นสลัว ๆ ราวกับไฟฉายขนาดจิ๋วสองดวง
“ไอ้ผมแดง จะไปไหน?”
“ชู่—” ชื่อเหิงยกนิ้วชี้แตะริมฝีปาก ลดเสียงลง “ฉันจะเข้าป่าไปล่าสัตว์ ตอนเย็นเสี่ยวถังถังจะทำกับข้าว เนื้อไม่พอแล้ว ช่วงนี้เธอให้อาหารพวกเราจนแต่ละคนกินเก่งขึ้นเรื่อย ๆ ของในตู้เย็นก็ใกล้หมด ถึงเธอไม่พูด แต่ฉันก็ดูออก”
“พาฉันไปด้วย” ฉีเสวียนกระโดดพรวดออกจากอ่างน้ำ ลงไปเกาะบนไหล่ชื่อเหิงได้อย่างมั่นคง แล้วถูอุ้งเท้าที่เปียกหยดน้ำกับปกเสื้อของเขา ทำราวกับเป็นเรื่องสมควรอยู่แล้ว
“นายเป็นผู้ต้องขัง ตามระเบียบการจัดการเรือนจำหมายเลขศูนย์ หมวดสาม ข้อสิบเจ็ด ผู้ต้องขังห้ามออกจากเขตเฝ้าสังเกตการณ์โดยพลการหากไม่ได้รับอนุญาต ไม่ต้องพูดถึงการออกจากประตูเรือนจำเลย ถ้าลู่อวี่จับได้ นายจะถูกขังกลับเข้าไป แถมเสี่ยวถังถังก็จะโดนลงโทษไปด้วย” ชื่อเหิงพูดอย่างมีเหตุผลเต็มปากเต็มคำ