บทที่ 52 คุณปู่ ผมจะแต่งงาน
ดึกสงัดแล้ว ห้องนั่งเล่นในเขตพักอาศัยของเรือนจำหมายเลขศูนย์ยังไม่ได้เปิดไฟ หลังจากถูกโยนออกมาจากห้องนอน ชื่อเหิงก็กลิ้งไปมาบนโซฟาหลายรอบ ทุกครั้งที่พลิกตัว ความคับแค้นในใจก็ยิ่งเพิ่มขึ้นกว่าเดิม
โซฟาผ้าตัวนี้เป็นของที่เย่ถังหยิบออกมาจากซูเปอร์มาร์เก็ตในมิติ เนื้อผ้านุ่มนิ่ม แต่ความรู้สึกตอนเขานอนอยู่บนนั้นแทบไม่ต่างจากนอนบนแผ่นเข็ม—เพราะในห้องนอนที่มีประตูกั้นอยู่ หมาป่าเจ้าเล่ห์ตัวนั้นกำลังเอาอกเอาใจผู้คุมสาวคนโปรดของเขา
เขาแนบหูกับบานประตู ตั้งใจฟังบทสนทนาระหว่างพลตรีแห่งเผ่าหมาป่าสีเทากับเย่ถัง ทุกถ้อยคำลอดเข้าหูอย่างชัดเจน ทั้งเอกสารทรัพย์สิน โฉนดบ้านและที่ดิน เงินสองร้อยล้านเหรียญดารา แล้วยังมีอะไรที่เรียกว่า “จัดสรรพิเศษจากคลังของเผ่าหมาป่าสีเทา” กับ “ยกสินสอดของโยวหมิงให้ต่อ” อีกด้วย
แม้เขาจะไม่เห็นว่าเอกสารกองนั้นหนาแค่ไหนด้วยตาตัวเอง แต่จากน้ำเสียงตกใจของเย่ถังที่อุทานว่า “นี่ไปปล้นใครมาหรือไง” ก็พอเดาได้ว่าหมาป่าตัวนั้นขนสมบัติของเผ่าหมาป่าสีเทามาครึ่งหนึ่งแล้ว จากนั้นเขาก็ได้ยินเสียงที่เย่ถังจูบโยวเลี่ย
ชื่อเหิงกลับมานั่งบนโซฟา กอดอกแน่น ดวงตาสีทองแดงส่องประกายอยู่ในความมืดราวกับถ่านไฟที่ลุกโชน โยวเลี่ยเล่นไม้เด็ดได้ร้ายกาจจริง ๆ
สินสอด—ทำไมเขาถึงนึกไม่ถึงนะ? กลางวันเย่ถังยังถามหลิงโส่วอยู่ว่าจะซื้อบ้านได้อย่างไร พอตกกลางคืนโยวเลี่ยก็มอบโฉนดบ้านกับทรัพย์สินทั้งหมดให้ถึงมือ ใครจะต้านทานไหว? เขาก้มมองมือทั้งสองข้างที่ว่างเปล่าของตัวเอง