บทที่ 51 นี่คือสินเดิมของฉัน
เย่ถังอาบน้ำเสร็จแล้วก็นั่งขัดสมาธิอยู่บนฟูกในห้องนอน สวมเสื้อกล้ามกับกางเกงขาสั้น มือโบกพัดพลาสติกที่คุ้ยเจอมาจากซูเปอร์มาร์เก็ตในมิติ ตรงหน้ายังมีพัดลมจิ๋วแบบชาร์จไฟได้อีกเครื่อง แต่ถึงจะใช้ของสองอย่างพร้อมกันก็ยังไล่ความอบอ้าวของหน้าร้อนไปไม่ได้
ฤดูร้อนของโลกสัตว์มาถึงอย่างรวดเร็วและรุนแรง แม้เขตพักอาศัยของเรือนจำหมายเลขศูนย์จะมีระบบควบคุมอุณหภูมิ แต่ดูเหมือนท่อทำความเย็นในห้องนอนจะอุดตันไปครึ่งหนึ่ง ลมจากช่องระบายแทบไม่พัดออกมา จนแทบไม่ต่างจากไม่มี
เธอกำลังคิดว่าจะคุ้ยพัดลมไอเย็นออกมาจากมิติอีกเครื่องดีไหม ประตูห้องนอนก็ถูกผลักเปิด ชื่อเหิงอุ้มหมอนใบหนึ่งไว้ ผมยาวสีแดงเพลิงปล่อยสยายคลอไหล่ หางยื่นออกมาจากใต้เสื้อคลุม ก่อนก้าวเข้ามาด้วยท่าทางร่าเริง “หัวหน้าคุกน้อย ผมมาอยู่เป็นเพื่อนคุณ!”
ตอนพูด ดวงตาของเขาเป็นประกาย มุมปากยกสูงอย่างเห็นได้ชัด ดูท่าจะดีใจมาตลอดบ่ายที่คืนนี้โยวเลี่ยไม่อยู่ หมาป่าตัวนั้นออกไปตั้งแต่เช้าตรู่ จนป่านนี้ยังไม่เห็นแม้แต่เงา แล้วถ้าไม่ฉวยโอกาสมานอนบนเตียงตอนนี้ จะรอเมื่อไรล่ะ?
ชื่อเหิงหย่อนตัวลงนั่งบนฟูก ทันใดนั้นอุณหภูมิทั้งห้องก็พุ่งสูงขึ้นหลายองศา
พัดในมือเย่ถังแกว่งเร็วขึ้นเรื่อย ๆ เม็ดเหงื่อบนหน้าผากผุดขึ้นให้เห็นชัด เธอรู้สึกว่าห้องกลายเป็นห้องอบไอน้ำไปชั่วพริบตา แต่ตัวต้นเหตุกลับไม่รู้เรื่องรู้ราวสักนิด ยังกอดหมอนมองเธอด้วยสีหน้าไร้เดียงสา หางด้านหลังกระดิกเบา ๆ
“นกเพลิงน้อย ออกไปก่อน...” เย่ถังโบกพัดอย่างหมดแรง
“หัวหน้าคุกน้อย คุณรับขนหางของผมไปแล้ว ยังจะไล่ผมอีกเหรอ...” ชื่อเหิงขยับเข้ามาใกล้เธออย่างน่าสงสาร อุณหภูมิในห้องก็สูงขึ้นอีกครึ่งองศา