บทที่ 91 นักพนันไม่มีวันลงเอยด้วยดี
“คุณชื่อเย่ถังใช่ไหม”
“ใช่ค่ะ องค์หญิง” เย่ถังยืดตัวตรงโดยไม่รู้ตัว องค์หญิงห้าที่อยู่ตรงหน้าแตกต่างจากเชื้อพระวงศ์คนอื่น ๆ ที่เธอเคยพบอย่างสิ้นเชิง
โลหลิงสวมชุดลำลองสีเหลืองอ่อนเรียบง่ายคล่องตัว ทั่วทั้งร่างมีเพียงนาฬิกาพลังงานที่ข้อมือเรือนหนึ่งซึ่งดูราคาแพง ผมยาวรวบเป็นหางม้าอย่างลวก ๆ ใบหน้าไร้เครื่องสำอางจัดเต็มแบบโลเซอหลิน ดูคล้ายสาวมหาวิทยาลัยบนดาวสีน้ำเงินที่กำลังกอดตำรารีบไปเรียนคาบเช้าเสียมากกว่า
มีเพียงดวงตาสีอำพันคู่นั้นที่ยามจับจ้องผู้คนจะเปล่งประกายฉลาดเฉลียวและจดจ่อ ราวกับกำลังคำนวณว่าการค้านี้จะสำเร็จหรือไม่
“ไม่ต้องเรียกฉันแบบนั้น เรียกฉันว่าโลหลิงก็พอ ฉันอยากเรียนรู้วิธีหาเงินจากคุณ” โลหลิงก้าวเข้ามาหนึ่งก้าว ดวงตาจับจ้องเย่ถังอย่างเป็นประกาย เธออยากปลดฉายา ‘ตัวถลุงเงินแห่งจักรวรรดิ’ ออกไปจะแย่แล้ว หากขาดทุนต่อไปแบบนี้ สินเดิมของพ่อคงถูกเธอผลาญจนหมดสักวัน ถึงตอนนั้นพ่อของเธอก็จะถูกคนทั้งจักรวรรดิล้อว่าเป็น ‘พระสวามีผู้ล้มเหลวที่สุด’
“หา?” เย่ถังนึกว่าตัวเองฟังผิด เรียนรู้วิธีหาเงินจากเธอเนี่ยนะ? เธอจะหาเงินเป็นได้ยังไง เงินของเธอล้วนร่วงมาจากฟ้าด้วยนิ้วทองคำ แคตนิปก็ขึ้นเอง ส่วนน้ำค้างขาวชำระวิญญาณ ร้านขายไอเทมก็เติมสินค้าให้อัตโนมัติ แม้แต่ไพ่นกกระจอกก็เป็นระบบที่ส่งมาให้ ตั้งแต่ต้นจนจบ เธอทำเพียงอย่างเดียว คือหยิบของที่เหมาะสมออกมาใช้ในเวลาที่เหมาะสม
“ขอร้องล่ะ” โลหลิงประสานมือ ดวงตาสีอำพันกะพริบปริบ ๆ มองเย่ถัง ท่าทางออดอ้อนแทบไม่ต่างจากตอนชื่อเหิงอ้อนเลย เธอไม่รอให้เย่ถังปฏิเสธก็เริ่มระบายความทุกข์ เล่าผลงานอัน ‘รุ่งโรจน์’ ของตัวเองออกมาทีละเรื่อง