บทที่ 92 เสี่ยวเย่ถัง ฉันจะอยู่กับเธอไปตลอด
“เดี๋ยวก็รู้เอง”
เย่ถังหยิบตะกร้าเห็ดที่ฉีเสวียนเก็บกลับมาออกมาจากมิติ เห็ดพิษสีสันฉูดฉาดเหล่านั้น หลังจากปลูกไว้รอบหนึ่งในแปลงวิญญาณของมิติ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะน้ำพุวิญญาณ หรือเพราะมิตินี้มีพลังประหลาดอะไรบางอย่างกันแน่
พวกมันทั้งหมดกลายเป็นเห็ดกินได้ที่พบเห็นทั่วไปบนดาวสีน้ำเงิน ทั้งเห็ดมัตสึทาเกะ เห็ดจงจง เห็ดชิงโส่ว เห็ดมอเรล และเห็ดกระดุม แต่ละดอกอวบอิ่มสดใหม่ ส่งกลิ่นหอมหวานของน้ำค้าง ทั้งที่เพิ่งถอนขึ้นมาจากดิน
เธอตั้งหม้อทองแดงไปพลาง ในใจก็อดทอดถอนใจไม่ได้ว่าความมหัศจรรย์ของมิตินี้เกินขอบเขตของพลังโกงทั่วไปไปไกลแล้ว
เมื่อน้ำซุปกระดูกในหม้อทองแดงเดือดปุด ๆ เย่ถังก็ค่อย ๆ ใส่เห็ดที่หั่นไว้ลงไปทีละจาน กลิ่นหอมของเห็ดมัตสึทาเกะฟุ้งกระจายขึ้นก่อน ตามด้วยความหวานสดชื่นของเห็ดจงจง ความเข้มข้นกลมกล่อมของเห็ดมอเรล และกลิ่นหอมของป่าเขาอันเป็นเอกลักษณ์จากเห็ดชิงโส่ว กลิ่นหอมเย้ายวนซ้อนทับกันจนอบอวลไปทั่วเหนือบริเวณลานบ้าน เย่ถังตักซุปให้ทุกคนคนละชาม แล้วยังรินโคล่าเย็น ๆ ส่งให้ลั่วหลิง “เอ้า ดื่มสิ”
ลั่วหลิงประคองแก้วของเหลวสีดำที่ยังส่งเสียงซ่าอยู่ด้วยสองมือ แล้วจิบอย่างระมัดระวัง ฟองซ่าของน้ำอัดลมแตกเปรี๊ยะบนปลายลิ้น ความหวานและความเย็นพุ่งกระทบต่อมรับรสพร้อมกัน เธอเบิกตากว้าง แสงไฟสีเหลืองนวลในลานบ้านสะท้อนอยู่ในดวงตาสีอำพัน เธอดื่มอีกอึกใหญ่ ก่อนจะหยิบตะเกียบคีบเห็ดชิงโส่วที่ลวกสุกแล้วเข้าปาก
“ว้าว รสชาตินี้! ฉันไม่เคยกินมาก่อนเลย! ฮือ อร่อยจัง!” ลั่วหลิงยกชามซุปขึ้นซดอึกใหญ่ รสชาติสดหวานเสียจนเธอบิดตัวไปมาบนเก้าอี้