บทที่ 24 จอมบ้าบิ่นอันดับหนึ่ง
หลิงโส่วยืนอยู่บนคอนไม้ ก้มมองถาดอาหารที่ถูกส่งเข้ามาทางช่องส่งของ
แคตนิปหนึ่งกำ กินสารอาหารหนึ่งหลอด และสลัดผักหนึ่งจาน
สลัดผัก อีกแล้วก็สลัดผัก ผักกาดหอม มะเขือเทศลูกเล็ก แตงกวาหั่นมาสองสามชิ้น วางเรียงอยู่ในจานอย่างจืดชืด แม้แต่น้ำสลัดก็ยังไม่บีบมาให้สักหยด
เขาเป็นนกล่าเหยื่อ เผ่าเหยี่ยวเทียนหลิงคือจ้าวเวหา อาหารอันดับหนึ่งในรายการคือเนื้อแกะภูเขา อันดับสองคือกระต่ายหิมะแห่งที่สูง ส่วนอันดับสามคือปศุสัตว์อย่างวัวและแกะที่เผ่าอื่นนำมาถวาย
ผักน่ะหรือ? ในสายตาเขา ผักเป็นอาหารของแกะภูเขา ส่วนเขาเป็นผู้กินแกะภูเขา ยัยถั่วงอกนี่เลี้ยงเขาเหมือนไก่ชัด ๆ
เย่ถังเพิ่งเข็นรถอาหารมาถึงหน้าพื้นที่สังเกตการณ์หมายเลขสาม ก็ได้ยินเสียงกริ่งเรียกดังรัวมาจากหลังกำแพงกระจก ไม่ใช่กดแค่ครั้งเดียว แต่กดติด ๆ กัน รัวเสียจนเหมือนกำลังส่งรหัสมอร์ส
เธอเดินเข้าไปดู ก็เห็นหลิงโส่วยืนอยู่บนแท่นหินด้านใน ปีกกางออกเล็กน้อย ดวงตาเหยี่ยวเต็มไปด้วยแววประท้วง เขาก้มลงใช้จะงอยปากจิกขอบจานอาหาร ก่อนจะดันจานไปทางช่องส่งของอย่างแม่นยำ จานกระทบกรอบโลหะดังแกร๊งใส
“ยัยถั่วงอก อธิบายมาซิ”
“อธิบายอะไร?”
“นี่มันอะไร?” หลิงโส่วชี้สลัดผักด้วยปลายปีก
“สลัดผักไง คุณไม่รู้จักหรือ?” เย่ถังตอบอย่างมั่นใจ “กินเสริมวิตามินไง คุณกินแต่เนื้อทุกวัน ไม่กินผักได้ยังไง”
“ผมเป็นนกล่าเหยื่อ”
“ฉันรู้ว่าคุณเป็นนกล่าเหยื่อ แต่นกล่าเหยื่อก็ต้องกินอาหารให้ครบหมู่สิ ดูคุณสิ ขนไม่เงางามเหมือนเมื่อก่อนแล้ว ต้องขาดวิตามินแน่ ๆ”
หลิงโส่วก้มมองปีกตัวเอง ขนเหยี่ยวสีเงินอมเทาของเขาเรียบลื่นเป็นเงา เมื่อแสงอาทิตย์จำลองส่องกระทบก็เปล่งประกายราวโลหะ ขนปีกแต่ละเส้นเรียงตัวเป็นระเบียบและคมกริบ สภาพดีเสียจนเอาไปลงโปสเตอร์ประชาสัมพันธ์ของกองทัพจักรวรรดิได้สบาย
ขนของเขาไม่เงางามตรงไหน? เมื่อวานเพิ่งจัดขนมาเองด้วยซ้ำ! เขาเงยหน้าพรวด ดวงตาเหยี่ยวเบิกกว้างเตรียมเถียง แต่เย่ถังเข็นรถอาหารไปยังพื้นที่สังเกตการณ์หมายเลขสี่แล้ว