บทที่ 25 เขาหยาบคายงั้นเหรอ?
กิจวัตรประจำวันของโยวเลี่ยเปลี่ยนแปลงไปอย่างพลิกฟ้าพลิกแผ่นดินในช่วงไม่กี่วันนี้
เมื่อก่อนตอนอยู่เขตเหนือ เขาเป็นพลตรีแห่งกองทัพที่สาม ตื่นตีสี่ทุกวันเพื่อตรวจแนวป้องกัน หกโมงประชุมตอนเช้า แปดโมงนำทีมออกลาดตระเวน ตารางชีวิตแม่นยำถึงระดับนาที ใช้ชีวิตราวกับเครื่องจักรสงครามที่ถูกไขลานไว้
แต่ตอนนี้กิจวัตรของเขาหมุนรอบครัวของเย่ถังอย่างสิ้นเชิง เย่ถังจุดไฟ เขาก็นั่งยอง ๆ อยู่ข้าง ๆ เย่ถังย่างเนื้อ เขาก็นั่งยอง ๆ อยู่ข้าง ๆ เย่ถังผัดกับข้าว เขาก็ยังนั่งยอง ๆ อยู่ข้าง ๆ
ดวงตาสีเทาอมฟ้าจับจ้องเนื้อทุกชิ้นที่ส่งเสียงฉ่าและมีน้ำมันซึมอยู่บนเตาตั้งแต่เช้าจรดค่ำ หางกวาดไปมาบนพื้นกระเบื้องในครัว จนบริเวณนั้นเงาวับกว่าพื้นที่อื่นอยู่หนึ่งเฉด
เย่ถังเองก็เอ็นดูเขาจริง ๆ ทุกวันหลังทำอาหารให้ผู้ต้องขังทั้งห้าคนเสร็จ เธอมักเตรียมอาหารว่างย่างพิเศษสำหรับเขาแยกไว้อีกชุด ทั้งยังให้ปริมาณอย่างจุใจ
บางวันก็เป็นขาแกะทั้งขา บางวันก็เป็นซี่โครงครึ่งแผง บางวันก็เป็นสเต๊กเนื้อหั่นหนาหลายชิ้น เครื่องปรุงล้วนปรับตามความชอบของเขา ใส่ยี่หร่าเยอะหน่อย พริกน้อยหน่อย เพราะเย่ถังพบว่าถ้าเขากินเผ็ดมากเกินไปก็จะแอบดื่มน้ำ แต่ไม่เคยบ่นออกมาสักคำ
โยวเลี่ยซาบซึ้งใจมาก ทว่าวิธีแสดงความซาบซึ้งของเขาค่อนข้างพิเศษ เขาจะคาบอาหารว่างที่ทำให้เป็นพิเศษ เดินผ่านทางเดินยาวเหยียดไปอย่างแม่นยำจนถึงหน้าผนังกระจกของเขตสังเกตการณ์หมายเลขสาม จากนั้นก็หมอบลงแล้วเริ่มกิน
กินต่อหน้าหลิงโส่วเลย
วันหนึ่งอย่างน้อยก็สองสามครั้ง มากสุดก็เจ็ดแปดครั้ง สเต๊กเนื้อทอดตอนเช้าก็คาบมาแล้ว ซี่โครงแกะย่างตอนเที่ยงก็คาบมาแล้ว น่องไก่อบซอสน้ำผึ้งตอนบ่ายก็คาบมาแล้ว แม้แต่กระต่ายครึ่งตัวที่เย่ถังย่างให้ตอนดึก เขาก็คาบมาแล้วเหมือนกัน