บทที่ 23 ชอบทะเลาะกับเย่ถัง
หลังเงินค่าอาหารของจิ่งเหยา หานโจว และชื่อเหิงเข้าบัญชี มาตรฐานห้องครัวของเย่ถังก็ยกระดับขึ้นอย่างก้าวกระโดด
แต่ก่อนเธอทำอาหารแบบพอประทังด้วยเตาย่างเล็ก ๆ กับเตาแก๊สกระป๋อง ตอนนี้ในบัญชีมีเงินก้อนโตหลายล้านเหรียญดารานอนนิ่งอยู่ เธอจึงคิดว่าตัวเองควรตอบแทนความไว้วางใจของบรรดาผู้สนับสนุนให้สมกับที่ได้รับ
เธอเลยตั้งใจตะลุยค้นของในซูเปอร์มาร์เก็ตมิติอยู่รอบหนึ่ง—โซนของสดแช่เย็นมีซี่โครงแกะทั้งแผง สเต๊กเนื้อวัวลายหินอ่อนสวยสม่ำเสมอ และซี่โครงหมูหมักน้ำผึ้งพร้อมปรุง ส่วนโซนอาหารทะเลสดมีแซลมอน กุ้งตัวโต หอยเชลล์ และหอยนางรม แม้แต่โซนอาหารปรุงสุกก็ยังมีหอยนางรมอบกระเทียมแบบกึ่งสำเร็จรูปที่ทำความสะอาดและเปิดเปลือกไว้เรียบร้อย วางเรียงอยู่ในกล่องแช่เย็น รอให้เอาลงกระทะ
เมนูประจำวันก็ลงตัวแล้ว จิ่งเหยาชอบกินเนื้อ ขาแกะ ซี่โครงแกะ และสเต๊กเนื้อวัวหมุนเวียนกันไป ปริมาณจัดให้เต็มที่ ส่วนหานโจวชอบเนื้อสัตว์ปีกกับเนื้อแดง เธอจึงสลับส่งอกไก่ น่องไก่ย่าง และสเต๊กเนื้อวัวไปให้
ชื่อเหิงไม่เลือกกินเนื้อ แต่กลับชอบของหวานเป็นพิเศษ ทุกครั้งที่ส่งอาหารไปให้จึงต้องแถมไอศกรีมแท่งหรือไอศกรีมอีกหนึ่งส่วน เย่ถังเข็นรถอาหารสามคันเดินไปมาตามทางเดินทุกวัน อาหารของเขตสังเกตการณ์หมายเลขหนึ่ง สอง และสี่อุดมสมบูรณ์จนจัดเลี้ยงได้ทั้งโต๊ะ
หลังส่งอาหารให้ทั้งสามคนแล้ว ในมือเธอมักเหลือเศษวัตถุดิบหรือเนื้อที่ย่างเกินมาอยู่บ้าง ด้วยยึดคติสำคัญว่า “อย่าทิ้งขว้างอาหาร” เธอจึงจัดการห่อส่วนที่เหลือ แล้วนำไปให้ชางหมิงที่เขตสังเกตการณ์หมายเลขห้า
สองวันแรกเธอส่งซี่โครงแกะย่างกับสเต๊กเนื้อวัวทอดไปให้ ชางหมิงไม่ได้พูดอะไร กินก็จริงแต่กินไม่มาก—แทะซี่โครงแกะไปสองชิ้นก็วางลง ส่วนสเต๊กเนื้อวัวก็กินไปแค่ไม่กี่คำ ที่เหลือวางนิ่งอยู่ในจาน เย่ถังเห็นแล้วก็จดจำไว้ในใจ