บทที่ 26 ก้าวข้ามพันธนาการสายเลือด
โยวเลี่ยก้าวข้ามขีดจำกัดได้ในคืนดึกสงัดคืนหนึ่ง
คืนนั้นเย่ถังเข้านอนตั้งแต่หัวค่ำ ตอนกลางวันเธอย่างซี่โครงแกะสามเตา หอยนางรมสองลัง และแกะย่างทั้งตัวให้เจ้าพ่อทั้งห้าคน จนเหนื่อยแทบไม่มีแรงแกะขนมแท่งรสเผ็ดที่เพิ่งเติมสต็อกในซูเปอร์มาร์เก็ตมิติ อาบน้ำเสร็จก็ทิ้งตัวลงบนเตียง ไม่นานลมหายใจก็สม่ำเสมอและจมดิ่งสู่ห้วงนิทรา
โยวเลี่ยนอนหมอบเฝ้ายามอยู่บนพรมหน้าห้องนอนตามปกติ ร่างหมาป่าสีเงินอมเทาใต้แสงจันทร์ดูราวกับประติมากรรมเงียบงัน
เขาไม่ได้ตั้งใจทำอะไรเป็นพิเศษ เพียงหลับตาและสัมผัสแดนจิตของตัวเองเหมือนเช่นทุกครั้ง ดินแดนที่เคยเต็มไปด้วยรอยร้าวและจุดปั่นป่วนแห่งนั้นฟื้นฟูไปเกือบหมดแล้ว หลังเย่ถังตั้งใจป้อนอาหารให้เขามาครึ่งเดือน
น้ำหวานชื่นใจที่เย่ถังป้อนให้ ความเย็นสดชื่นของแคตนิป กลิ่นควันหอมกรุ่นจากมันเนื้อย่างที่คลุกเคล้ากับยี่หร่าและพริกป่น รวมถึงไออุ่นจากปลายนิ้วของเธอที่สอดผ่านขนบนหัวเขาทุกวัน สิ่งเล็กน้อยเหล่านี้ค่อย ๆ เติมเต็มรอยร้าวในแดนจิตของเขาทีละนิด ราวกับช่างซ่อมเครื่องเคลือบใช้ยางรักอุดรอยแตก เส้นรอยซ่อมกลับแข็งแกร่งกว่าเดิมเสียอีก
แล้วความเปลี่ยนแปลงก็เกิดขึ้น
ไร้สัญญาณเตือนใด ๆ คล้ายประตูบานหนึ่งที่เขาไม่เคยรู้ว่ามีอยู่ ถูกผลักเปิดจากด้านใน สนามพลังจิตของเขาขยายตัว จัดระเบียบใหม่ และควบแน่นขึ้นอย่างรวดเร็วในชั่วพริบตา เสียงกระดูกลั่นแผ่วถี่ดังมาจากส่วนลึกของร่าง กล้ามเนื้อถูกหล่อหลอมขึ้นใหม่ท่ามกลางวงจรฉีกขาดและฟื้นตัว
กระบวนการทั้งหมดเงียบงันแต่รุนแรง ราวกับประกายไฟที่หลับใหลมานานกว่าสิบปีระเบิดขึ้นกลางอก พลังงานร้อนระอุไหลทะลักไปตามปลายประสาททุกเส้น ชำระล้างเขาตั้งแต่ภายในจรดภายนอก
ตอนโยวเลี่ยลืมตาขึ้น แสงจันทร์ก็เคลื่อนมุมไปแล้ว เขาก้มมองอุ้งเท้าหน้าของตัวเอง มันใหญ่ขึ้นกว่าเดิม ขนสีเงินอมเทาปกคลุมกล้ามเนื้อที่หนาแน่นและแข็งแรงขึ้น โครงกระดูกก็เปลี่ยนไป ทุกข้อไล่ตั้งแต่หัวไหล่ถึงสันหลังล้วนใหญ่และทนทานกว่าเดิม เขาลุกขึ้น เดินเงียบ ๆ ไปยังห้องนั่งเล่น แล้วมองเห็นเงาสะท้อนของตัวเองบนกระจกบานใหญ่