บทที่ 86 หลิงโส่วผู้ถูกเมิน
ชื่อเหิงอาบน้ำเสร็จก็บินกลับมาจากภูเขาไฟ ก่อนลงจอดกลางลานบ้านอย่างสดชื่น เขาเปลี่ยนมาสวมเสื้อตัวยาวตัวใหม่ที่สะอาดสะอ้าน ผมยาวสีแดงเพลิงยังมีกลิ่นกำมะถันอันเป็นเอกลักษณ์ของลาวาภูเขาไฟติดอยู่ เจ้าตัวดูมีชีวิตชีวาราวกับลูกนกที่เพิ่งออกจากรัง
เขามาหยุดยืนตรงหน้าเย่ถัง กางแขนแล้วหมุนตัวรอบหนึ่ง หางด้านหลังแกว่งไปมาอย่างคาดหวัง “เสี่ยวถังถัง ตอนนี้ฉันไม่เหม็นแล้วใช่ไหม”
“อืม ไม่เหม็นแล้ว” เย่ถังพลิกซี่โครงแกะบนเตาย่าง ก่อนโน้มตัวเข้าไปดมใกล้ ๆ กลิ่นที่ลอยมาจากตัวชื่อเหิงตอนนี้เหมือนผ้านวมขนเป็ดที่ตากแดด อุ่นสบาย ทั้งยังแฝงความอบอุ่นแห้งสะอาดอยู่ด้วย
แบบนี้สิถึงจะเป็นกลิ่นตัวที่วิหคชาดควรมี กลิ่นเปรี้ยวเน่าเหม็นก่อนหน้านี้คงเป็นสิ่งสกปรกที่น้ำค้างขาวชำระวิญญาณขับออกจากร่างจริง ๆ
เมื่อได้รับคำยืนยัน ชื่อเหิงก็ยิ้มอย่างพึงพอใจ ก่อนย่อตัวลงข้างเย่ถังอย่างคล่องแคล่ว รับแปรงจากมือเธอไปทาซอสบนซี่โครงแกะ เขากวาดตามองรอบ ๆ แล้วพบว่ามีคนหายไปหนึ่งคน
เจ้านกขนเกรียนที่อาศัยอยู่ที่นี่ตั้งแต่เมื่อวาน ทั้งกินฟรีดื่มฟรีแถมยังเล่นไพ่นกกระจอกฟรีก็หายไปแล้ว บนพื้นยังมีขนปีกสีเทาเงินตกกระจายอยู่หลายเส้น แต่ละเส้นยาวกว่าเส้นผมที่เขาถูกถอนเมื่อวานเสียอีก
“ไก่เดินดินไปไหนล่ะ”
“โดนโยนออกไปแล้ว”
“หา? โยนออกไปแล้วเหรอ” ชื่อเหิงเกาหัว เสี่ยวถังถังไม่ได้มีแรงมากขนาดนั้น ไก่เดินดินตัวนั้นจ่ายค่าอาหารแล้ว ด้วยนิสัยงกเงินของเสี่ยวถังถัง เธอไม่มีทางไล่ลูกค้าที่จ่ายเงินแล้วไปก่อนแน่ แต่ในลานบ้านก็มีร่องรอยการต่อสู้อยู่จริง ๆ สนามหญ้าถูกพลิกขึ้นมาหลายหย่อม