บทที่ 85 ไก่ขี้เหร่
“ไก่ขี้เหร่!” ฉีเสวียนใช้กรงเล็บเล็ก ๆ ทั้งสี่ข้างจิกผมหลิงโส่วไว้ แล้วเอนตัวไปด้านหลัง หางพันกรอบประตูเป็นจุดยึด ก่อนจะออกแรงกระชากหัวหน้าหนุ่มแห่งเผ่าเหยี่ยวเทียนหลิงผู้สูงส่งให้พ้นจากหน้าห้องน้ำ ลากผ่านห้องรับแขกไปจนถึงประตูรั้ว
หลิงโส่วคอเอียง หลังค่อม ถูกมังกรเจียวตัวเล็กขนาดเท่าฝ่ามือกระชากผมลากไปมาอย่างน่าเวทนา “ฉีเสวียน! ปล่อยนะ!” เขามีพลังต่อสู้ระดับ S แท้ ๆ แต่กลับถูกลูกสัตว์น้อยที่เพิ่งได้สติกลับคืนมาไม่นานลากราวกับว่าว
“พี่สาว เป็นของฉัน!” ฉีเสวียนปล่อยมือจากผมกระจุกเดิม แล้วคว้าผมอีกกระจุกหนึ่งกระชากไปด้านหลัง นกขนเกรียนตัวนี้ไม่เหมือนนกน้อยสีแดงตัวนั้น แม้นกน้อยสีแดงจะขนฟูนุ่มจนเขาหมั่นไส้ แต่เขาดูออกว่าชื่อเหิงดีกับพี่สาวจากใจจริง ทั้งเชื่อฟังและว่าง่าย ไม่เคยดุพี่สาวเลยสักครั้ง
ตั้งแต่เมื่อวาน นกขนเกรียนตัวนี้ก็ดุพี่สาวไม่หยุด ว่าพี่สาวเป็นคนโง่ ด่าว่าพี่สาวใช้เงินสุรุ่ยสุร่าย ถึงกับกล้าให้พี่สาวแต่งงานกับมัน สัตว์เพศผู้ที่นิสัยแย่และไม่เชื่อฟังแบบนี้ เจอเมื่อไรก็ต้องตีเมื่อนั้น
“อย่าคิดว่าเป็นเทพสงครามแล้วฉันจะไม่อัดแกนะ!” หลิงโส่วเดือดจัด แสงสีเงินเทาวาบขึ้น ก่อนร่างจะกลายเป็นร่างสัตว์ เหยี่ยวเพเรกรินสีเงินเทาตัวมหึมาทะยานขึ้นฟ้า ปีกกางกว้างหลายเมตร แรงลมจากปีกพัดจนหญ้าบนพื้นปลิวว่อน
ฉีเสวียนลงพื้นอย่างแผ่วเบา เงยหน้ามองนกยักษ์บนฟ้า ดวงตาเรียวยาวสีฟ้าน้ำแข็งคู่นั้นสงบนิ่งจนน่าขนลุก ช่วงหลายวันมานี้เขาดื่มน้ำค้างขาวชำระวิญญาณของเย่ถังไปหลายขวด เมื่อครู่ก็เพิ่งอาบน้ำด้วยน้ำยาคืนต้นสมานกระดูก แก่นพลังจิตที่ถูกสัตว์กลายพันธุ์ทำให้แปดเปื้อนมาตลอด 3 ปี ฟื้นฟูไปเกือบหมดแล้ว