บทที่ 84 น้ำยาคืนต้นสมานกระดูก
หลังจากกรอกน้ำค้างขาวข้ามวิญญาณลงไปหนึ่งขวด ชื่อเหิงก็รู้สึกอบอุ่นไปทั้งตัว ราวกับแช่อยู่ในลาวาที่มีอุณหภูมิกำลังพอดี ทุกส่วนของร่างกายผ่อนคลายเสียจนแทบครางออกมา
แต่เขายังไม่ทันได้อวดเย่ถังว่ารู้สึกสบายแค่ไหน ก็เห็นเย่ถังยกมือปิดจมูกแล้วถอยหลังไปหลายก้าวอย่างกะทันหัน “นกเพลิงน้อย เธอตัวเหม็นมากเลย”
ชื่อเหิงก้มลงดมแขนตัวเอง กลิ่นเปรี้ยวเหม็นสายหนึ่งพุ่งเข้าจมูก จนเขาเองยังขมวดคิ้ว
น้ำค้างขาวข้ามวิญญาณกำลังชำระสิ่งเจือปนสุดท้ายที่ตกค้างในร่างกาย กลิ่นนี้เกิดจากของเสียจากกระบวนการเผาผลาญที่สะสมมาหลายปีถูกขับออกมาอย่างฝืนธรรมชาติ
ถูกคนที่รักรังเกียจเพราะตัวเหม็น ใบหน้านกของเขาแดงวาบ ปีกกางพรึ่บออกมาอย่างไม่รู้ตัวราวกับอยากใช้มันปิดบังตัวเอง
“ฉัน... ฉันจะไปภูเขาไฟ!” เผ่าจูเชวี่ยต้องใช้น้ำลาวาอาบน้ำ น้ำร้อนธรรมดาล้างไม่สะอาด เขากลัวว่าเย่ถังจะรังเกียจ จึงทิ้งคำพูดไว้แล้วแปลงเป็นลำแสงสีแดงเพลิง หายลับไปบนฟ้า
“เสี่ยวฉีเสวียน เธอก็เหม็นแล้วนะ” เย่ถังหันไปมองมังกรเจียวตัวน้อยที่หมอบอยู่บนไหล่ ฉีเสวียนยกอุ้งเท้าเล็ก ๆ ขึ้นมาดม เกล็ดสีขาวราวหิมะของเขามีสิ่งสกปรกสีเทาบาง ๆ ซึมออกมาจริง ๆ กลิ่นน้ำพุวิญญาณอันสดชื่นที่เคยมีถูกแทนที่ด้วยกลิ่นเปรี้ยวเน่า
เขาเบ้ปาก เขาเล็ก ๆ ลู่ลง “อื้อ... เหม็น ฉีเสวียนเหม็น” เย่ถังหยิบแชมพูอาบน้ำสำหรับสัตว์ที่เธอยังไม่เคยเข้าใจว่ามีไว้ทำอะไรออกมาจากร้านขายอุปกรณ์มิติ แล้วหยิบใยขัดตัวอันใหม่เอี่ยมออกมาอีกชิ้น เธอคิดในแง่ดีว่าในเมื่อแชมพูเขียนว่าใช้กับสัตว์เลี้ยง สัตว์เลื้อยคลานก็น่าจะใช้ได้เหมือนกัน
“อาบน้ำ”
“อื้ม” ฉีเสวียนพยักหน้าอย่างว่าง่าย อุ้งเท้าทั้งสี่เกาะคอเสื้อเย่ถังแน่น ก่อนถูกเธออุ้มเข้าไปในห้องน้ำ
หลิงโส่วนั่งอยู่บนม้านั่งหินในลานบ้านเพียงลำพัง ภายในใจกำลังปั่นป่วนอย่างหนัก น้ำค้างขาวข้ามวิญญาณก็ว่าไปอย่าง แต่แชมพูขวดที่เย่ถังหยิบออกมาเมื่อครู่ หากเขามองไม่ผิด นั่นต้องเป็นน้ำยาคืนต้นสมานกระดูกแน่ ๆ