บทที่ 83 ดื่มหนึ่งขวด เททิ้งหนึ่งขวด
หลังจากอันหนิงพาลู่อวี่ออกไป เสียงฝีเท้าในลานบ้านค่อย ๆ ห่างออกไป ในที่สุดหลิงโส่วก็อดเปิดปากไม่ได้
เขาพิงขอบโต๊ะหิน กอดอกไว้ตรงหน้า แววตาเหยี่ยวสีเงินเทาเต็มไปด้วยความรู้สึกว่า “ฉันทนเธอมานานแล้ว” ก่อนจะตะโกนเสียงสูงแหลมว่า “ถั่วงอก เธอมันโง่จริง ๆ!”
“ไก่เดินดิน แกอยากตายหรือไง?” ชื่อเหิงเด้งตัวขึ้นจากข้างโอ่งน้ำ แขนเสื้อถลกขึ้นไปถึงข้อศอกแล้ว ไก่ขนเกรียนตัวนี้ชักจะได้ใจขึ้นทุกวัน ถึงกับกล้าด่าเมียตัวน้อยของเขาต่อหน้าต่อตา
“นั่นน้ำค้างขาวข้ามวิญญาณนะ! ของล้ำค่าที่ประเมินราคาไม่ได้ ถูกเงินสองร้อยล้านซื้อไปง่าย ๆ เลย!” หลิงโส่วไม่สนใจคำขู่ของชื่อเหิง เขาคิดว่าตัวเองมีหน้าที่ต้องอธิบายให้ผู้หญิงกับนกตัวนี้เข้าใจว่าอะไรเรียกว่าทรัพยากรหายาก
เขาก้าวไปข้างหน้า มองเย่ถังด้วยสีหน้าเจ็บปวดเหลือแสน น้ำเสียงเหมือนกำลังอบรมลูกหลานที่เอามุกเรืองแสงประจำตระกูลไปแลกถังหูลู่
เขานับนิ้วพลางเริ่มพูด “น้ำค้างขาวข้ามวิญญาณที่สถาบันวิจัยเจือจางแล้วสิบหยด แต่ละหยดประมูลได้ราคาสูงลิ่ว ขวดเต็ม ๆ ของเธอซื้อจักรวรรดิได้ตั้งครึ่งหนึ่งเลยนะ รู้ไหมว่าจักรวรรดิใช้จ่ายงบกองทัพปีละเท่าไร?”
“รู้ไหมว่าจักรวรรดิครึ่งหนึ่งมันหมายถึงอะไร? เธอกลับรับมาแค่สองร้อยล้าน! เงินสองร้อยล้านยังซื้อคฤหาสน์ดี ๆ สักหลังในเขตใจกลางเมืองหลวงไม่ได้เลย! ผู้หญิงผลาญเงิน! โยวเลี่ยไม่อยู่ เธอก็ผลาญเงินแบบนี้ พอเขากลับมา เธอได้เจอแน่—”
“ไก่เดินดิน ดูสภาพตัวเองที่ไม่เคยเห็นโลกภายนอกเข้าสิ” เย่ถังเอนอยู่บนเก้าอี้นอน จิบชาอย่างเอื่อยเฉื่อย
“อะไรนะ?! เธอบอกว่าฉันไม่เคยเห็นโลกภายนอกงั้นเหรอ?!” เสียงของหลิงโส่วสูงขึ้นไปอีกระดับ ปีกกางพรึ่บออกมาจากด้านหลัง ขนบินสีเงินเทาชี้ตั้งทีละเส้น