บทที่ 93 เย่ถังต่างหากคือตัวผลาญเงินอันดับหนึ่งของจักรวรรดิ
ฝูงสัตว์กลายพันธุ์บุกโจมตีเขตเหนือและชายแดนใต้แทบจะพร้อมกัน สัตว์กลายพันธุ์จำนวนมหาศาลทะลักออกมาจากรอยแยกหุบเหวนอกแนวป้องกัน ฝูงสัตว์สีดำทะมึนราวกับน้ำป่าทะลักเขื่อน พุ่งเข้าโจมตีแนวป้องกันชายแดนของจักรวรรดิอย่างบ้าคลั่ง
เขตเหนือมีโยวเลี่ยประจำการอยู่ พลังข่มขวัญของหมาป่าสีเทาระดับ SS ราวกับภูผาที่มิอาจข้ามผ่าน กั้นฝูงสัตว์ไว้ด้านนอกแนวป้องกันได้อย่างเด็ดขาด โยวหมิงคอยจัดสรรกำลังพลอยู่ข้าง ๆ สองพี่น้องประสานงานกันได้เป็นอย่างดี สถานการณ์จึงยังอยู่ในระดับที่ควบคุมได้
แต่สถานการณ์ที่ชายแดนใต้กลับต่างออกไปโดยสิ้นเชิง ที่นั่นมีนักรบระดับ S ประจำการอยู่เพียงคนเดียว เมื่อต้องเผชิญกับจำนวนสัตว์กลายพันธุ์ที่มากกว่าคาด แนวป้องกันก็เกือบถูกฉีกเป็นช่องโหว่อยู่หลายครั้ง
หานโจวลงสนามรบด้วยตัวเอง เขายังคงสวมเครื่องแบบทหารสีดำที่เรียบร้อยไร้ที่ติ คอเสื้อตั้งติดกระดุมเม็ดบนสุด ยืนอยู่ในศูนย์บัญชาการแนวหน้าของชายแดนใต้ รอบกายมีแต่สัญญาณเตือนฝูงสัตว์ที่ดังระงม และตัวเลขผู้บาดเจ็บล้มตายที่เพิ่มขึ้นไม่หยุด
เขาเป็นทั้งผู้บัญชาการสนามรบชายแดนใต้ และยังต้องจัดสรรทรัพยากรของกองทัพทั้งหมด ไม่ว่าจะเป็นเสบียง การจัดทีมแพทย์ หรือคำร้องขอความช่วยเหลือจากรัฐใกล้เคียง ทุกอย่างต้องผ่านสมองกลของเขา
แดนจิตของเขาเป็นดั่งใยแมงมุมอันซับซ้อน ทุกจุดเชื่อมต่อทำงานอย่างมีประสิทธิภาพ ทว่าแคตนิปที่นำออกมาจากเรือนจำหมายเลขศูนย์ได้แจกจ่ายให้ทหารบาดเจ็บและนายทหารของชายแดนใต้ไปหมดแล้ว ข้างกายเขาจึงไม่เหลือสำรองอีกเลย
“ผู้บัญชาการสูงสุด พักสักหน่อยเถอะครับ” ผู้ช่วยเอ่ยขึ้นเป็นครั้งที่สามของวันแล้ว ตั้งแต่ฝูงสัตว์บุกโจมตีจนถึงตอนนี้ หานโจวยังไม่ได้หลับตาพักเลยสักครั้ง แม้แต่สารอาหารก็ต้องให้ผู้ช่วยยัดใส่มือ เขาถึงยอมดื่มไปได้ไม่กี่อึก
“อย่าวอกแวก” หานโจวพูดสั้น ๆ ดวงตาสีทองยังจับจ้องแผนที่จำลองการรบตรงหน้า จุดสีแดงบนแผนที่เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ จำนวนสัตว์กลายพันธุ์มากกว่าที่ประเมินไว้มาก