บทที่ 36 งูหน้าด้าน
กล้ามาหาเรื่องเธอถึงถิ่นของเธอเองหรือ? งูหน้าด้านตัวนี้คิดว่าตัวเองเป็นใครกัน
“งูหน้าด้าน นายเป็นใคร?” เสียงของเย่ถังใสกังวานและหนักแน่น ไร้ซึ่งความลังเลแม้แต่น้อย “หนังสือแต่งตั้งของฉันออกโดยกองทัพจักรวรรดิอย่างเป็นทางการ ในสัญญามีตราประทับอิเล็กทรอนิกส์ของกองทัพอยู่ชัดเจน ถ้าไม่พอใจก็ไปหากองทัพสิ มาวางอำนาจอะไรใส่ฉันที่นี่?”
เธอถอดผ้ากันเปื้อนพาดไว้บนราวจับรถเข็นอาหาร ก่อนก้าวไปข้างหน้าสองก้าว สายตากวาดมองเจ้าหน้าที่สืบสวนวัยกลางคนตั้งแต่หัวจรดเท้า รอยยิ้มเยาะหยันอย่างได้มาตรฐานปรากฏบนใบหน้า “อ้อ หรือว่านายกล้าสงสัยแม้กระทั่งคำสั่งแต่งตั้งของกองทัพ? นายใหญ่กว่ากองทัพหรือไง?”
รูม่านตาเรียวตั้งของเจ้าหน้าที่สืบสวนวัยกลางคนหดวูบ เขาอ้าปาก สีหน้าซีดขาวแล้วเปลี่ยนเป็นเขียวคล้ำ ก่อนจะกลับมาซีดเผือดอีกครั้ง ริมฝีปากขยับหลายหน แต่กลับพูดไม่ออกสักคำ
ถ้อยคำของเธอเล่นงานเขาได้อย่างแยบคาย เธอไม่พูดถึงระดับพลังจิตว่าตรงตามข้อกำหนดหรือไม่เลยสักคำ แต่ยกกองทัพขึ้นมาอ้างตรง ๆ หากเขายังตั้งคำถามถึงคุณสมบัติของเธอ ก็เท่ากับตั้งคำถามต่ออำนาจของกองทัพ ส่วนเขาเป็นแค่เจ้าหน้าที่สืบสวนตัวเล็ก ๆ จากกรมความมั่นคง ต่อให้ได้รับความโปรดปรานมากแค่ไหน ก็ไม่กล้าท้าทายกองทัพอยู่ดี
เย่ถังไม่เปิดโอกาสให้เขาหายใจหายคอ เธอก้าวเข้าไปอีกก้าว “อีกอย่าง เมื่อกี้นายบอกว่าพลังจิตของฉันอ่อนแอ ทนแรงกดดันของมนุษย์สัตว์ระดับ S ไม่ไหว ถ้าอย่างนั้นช่วยบอกหน่อยสิว่าตอนนี้ฉันดูเหมือนทนไม่ไหวตรงไหน?” เธอกางแขนออกอย่างไม่สะทกสะท้าน ใบหน้าประดับรอยยิ้มสุขุม
“ฉันทำงานที่นี่มาครึ่งเดือนแล้ว ทุกอย่างในเรือนจำหมายเลขศูนย์ดำเนินไปตามปกติ ค่าการพังทลายของผู้ถูกคุมขังทั้งห้าคนล้วนต่ำกว่าเกณฑ์มาตรฐาน นายเป็นแค่เจ้าหน้าที่สืบสวนนอกสถานที่ที่ยังติดป้ายประจำตัวไม่ตรงด้วยซ้ำ กล้ามาชี้นิ้วสั่งสอนฉันถึงถิ่น ใครให้สิทธิ์นาย?”
เสอชิงถูกประโยคที่ว่า “นายใหญ่กว่ากองทัพหรือไง” ของเย่ถังทำเอาหน้าเขียวคล้ำ รูม่านตาเรียวตั้งหดจนเป็นเส้นบาง ๆ เหงื่อเย็นผุดละเอียดขึ้นที่ขมับ