บทที่ 94 สัตว์ใจดำ รังแกนกใสซื่อ
ชื่อเหิงนั่งไขว่ห้างอยู่ในเต็นท์บัญชาการ กินไอศกรีมวานิลลาที่ตัวเองเอามาด้วยอย่างเอร็ดอร่อย พลางคิดอย่างมีความสุขว่าพอกลับไปจะไปอวดความดีความชอบกับเสี่ยวถังถัง ขอจุ๊บสักที โยวเลี่ยเดินผ่านหน้าเขาไปพร้อมสายลมวูบหนึ่ง
จมูกของชื่อเหิงขยับฟุดฟิดตามสัญชาตญาณ ช้อนตักไอศกรีมในมือหยุดค้างกลางอากาศ ส่วนอีกมือก็ยกขึ้นปิดจมูกโดยไม่รู้ตัว
“โยวเลี่ย นายเหม็นจังเลย เจ้าหมาน้อยเหม็นเน่า”
บรรยากาศในเต็นท์เงียบลงชั่วขณะ โยวหมิงกำลังวางแผนการรบอยู่หน้าโต๊ะทราย พอได้ยินคำพูดนั้น ปลายพู่กันก็ชะงัก ก่อนจะเงยหน้าขึ้นช้า ๆ ดวงตาสีเทาอมฟ้ามีแววรอดูเรื่องสนุกวาบผ่าน
เป็นอย่างที่คิด สีหน้าของโยวเลี่ยคล้ำลงหลายระดับในพริบตา เขาคว้าคอเสื้อชื่อเหิงไว้แล้วดึงเข้ามาใกล้จนแทบแนบหน้า “เจ้านกเพลิงน้อย อยากตายหรือไง” มีเพียงเย่ถังเท่านั้นที่เรียกเขาว่าเจ้าหมาน้อยได้ นี่เป็นสิทธิพิเศษของเขาคนเดียว ใครกล้าแตะต้องก็ซวย
“แต่คุณเหม็นจริง ๆ นี่นา” แม้ถูกกระชากคอเสื้อ ชื่อเหิงก็ไม่ดิ้นรน เพียงชี้ไปที่ไหล่ของโยวเลี่ยด้วยปลายปีก โยวเลี่ยก้มลงดมตัวเอง กลิ่นเปรี้ยวเหม็นยากจะบรรยายลอยออกมาจากผิวหนัง แม้แต่ทหารอย่างเขาที่ผ่านสนามรบจนชินกับกลิ่นเหงื่อและคาวเลือดก็ยังทนแทบไม่ไหว
นี่เป็นอาการขับพิษของน้ำค้างขาวชำระวิญญาณ ตอนชื่อเหิงดื่มเองก็เหม็นจนถูกเย่ถังรังเกียจ เขาต้องวิ่งไปอาบลาวาในภูเขาไฟอยู่ตั้งนานกว่าจะกล้ากลับมา แต่จงใจไม่บอกโยวเลี่ยล่วงหน้า