บทที่ 95 ลำเอียงให้คนนี้เป็นพิเศษ
ชื่อเหิงเพิ่งเดินจากไป ผ้าม่านเต็นท์ก็ถูกแหวกขึ้นเล็กน้อย โยวหมิงแอบยื่นตัวเข้ามาครึ่งหนึ่ง ดวงตาสีเทาอมฟ้ากวาดมองไปรอบ ๆ พอแน่ใจว่านกเพลิงขนฟูตัวนั้นจากไปแล้ว จึงเดินเข้ามาอย่างสบายใจ
“พี่ ถึงกับหลอกเอาขนมเด็กเลยนะ” โยวเลี่ยมองพี่ชายที่ไม่รู้สึกผิดแม้แต่น้อยอย่างจนใจ
“พี่ทำเพื่อให้เขารู้ว่าโลกนี้มันโหดร้าย” โยวหมิงจัดแขนเสื้อเครื่องแบบทหาร พลางพูดอย่างเต็มอกเต็มใจ ไม่มีท่าทีรู้สึกผิดเลยสักนิด
“พูดภาษาคน”
“ของที่เรียกว่าไอศกรีมนั่นก็อร่อยดีนะ ว่าแต่ทำไมเขาถึงได้กิน แต่นายไม่ได้กินล่ะ? หมดความโปรดปรานแล้วหรือไง?” โยวหมิงมองสำรวจโยวเลี่ย น้ำเสียงเจือแววหว่านล้อมให้ผิดใจกันอย่างเห็นได้ชัด
“ฉันไม่ชอบกิน” โยวเลี่ยตอบสั้น ๆ ด้วยสีหน้าเรียบเฉย นกเพลิงตัวนั้นของชื่อเหิงชอบของหวานเป็นชีวิตจิตใจ ไอศกรีมที่เย่ถังเตรียมให้เขาเป็นสูตรพิเศษที่เติมทั้งน้ำตาลและนม ส่วนโยวเลี่ยชอบเนื้อย่างกับหม้อไฟ ไม่ได้สนใจของหวานเท่าไร
“พี่ว่านายน่าจะลองชอบกินดูนะ” โยวหมิงขยับเข้าไปใกล้ครึ่งก้าว ลดเสียงลง ดวงตาสีเทาอมฟ้าฉายแววเจ้าเล่ห์
แค่โยวเลี่ยบอกเย่ถังว่าชอบกินไอศกรีม เย่ถังก็ต้องเตรียมให้แน่ ๆ ส่วนโยวเลี่ยไม่กิน ไอศกรีมพวกนั้นก็จะตกถึงท้องพี่ชายอย่างเขา แผนสมบูรณ์แบบ!
“ไม่ได้ อย่าคิดว่าฉันไม่รู้ว่าพี่คิดจะทำอะไร” โยวเลี่ยเงยหน้ามองพี่ชายจอมเจ้าเล่ห์อย่างเอือมระอา
“ตกลงกันหน่อยได้ไหม?”
“จ่ายเงินมา”