บทที่ 9 ตระกูลของคุณไม่เคยป้อนสารอาหารให้เลยหรือ
เมื่อกลับถึงห้องทำงาน ลู่อวี่ก็เรียกสัญญาอิเล็กทรอนิกส์ขึ้นมาจากคอมพิวเตอร์ข้อมือ แล้วฉายภาพลงบนโต๊ะ เย่ถังกวาดตามองคร่าว ๆ — ตำแหน่งผู้คุมเรือนจำ เงินเดือนเดือนละ 30,000 เหรียญดารา มีอาหารและที่พักให้ ทดลองงานหนึ่งเดือน ส่วนหน้าที่รับผิดชอบคือดูแลการบริหารเรือนจำหมายเลขศูนย์ในชีวิตประจำวันทั้งหมด
รวมถึงการดูแลความเป็นอยู่และติดตามสภาพจิตใจของผู้ถูกคุมขัง แต่ในสัญญาไม่ได้ระบุเรื่องการปลอบประโลมด้วยพลังจิต ซึ่งต่างจากที่เธอคาดไว้เล็กน้อย ถึงอย่างนั้นก็ดีเหมือนกัน เดิมทีเธอก็ปลอบประโลมใครไม่เป็นอยู่แล้ว เธอทำเป็นแค่ทำอาหารกับลูบขนนุ่มฟูเท่านั้น
“เซ็นตรงนี้ครับ” ลู่อวี่ยื่นปากกาอิเล็กทรอนิกส์ให้
เย่ถังเซ็นชื่ออย่างฉับไว
“ฉันพักที่ไหนคะ?” วางปากกาลงปุ๊บ เธอก็เริ่มถามเรื่องที่พักของตัวเองทันที
“ตามผมมาครับ” ลู่อวี่ลุกขึ้น พาเธอออกจากห้องทำงาน แล้วเดินผ่านทางเดินอีกเส้นของอาคารหลัก ผ่านประตูนิรภัยบานหนึ่ง ก่อนจะเข้าสู่เขตที่พักด้านหลังเรือนจำ
เขตที่พักอบอุ่นกว่าเขตคุมขังด้านหน้ามาก พื้นทางเดินปูพรมสีเทาอ่อน ผนังแขวนภาพวิวไว้หลายภาพ ในอากาศก็ไม่มีความกดดันหนักอึ้งแบบเมื่อครู่
ลู่อวี่หยุดอยู่หน้าประตูบานหนึ่งตรงสุดทางเดิน ก่อนจะผลักเปิดและเบี่ยงตัวหลบให้
ด้านหลังประตูเป็นบ้านเดี่ยวหลังเล็กสีเทาขาว มีสองชั้น แม้พื้นที่จะไม่กว้างนัก แต่จัดสรรพื้นที่ได้อย่างประณีต ทันทีที่เข้าประตูก็เป็นห้องนั่งเล่น พื้นปูด้วยกระเบื้องสีเบจ มีทั้งโซฟา โต๊ะกลาง และชั้นหนังสือครบครัน ด้านนอกหน้าต่างบานใหญ่ยังเชื่อมกับลานเล็ก ๆ อีกแห่ง
ห้องครัวเป็นแบบเปิด เคาน์เตอร์ทำอาหารทำจากหินอ่อนสีขาวล้วน ส่วนเตาดูคล้ายเตาแม่เหล็กไฟฟ้า
ห้องนอนอยู่ชั้นสอง ลู่อวี่ไม่ได้พาเธอขึ้นไปดู แต่แค่เห็นสิ่งอำนวยความสะดวกบนชั้นหนึ่ง ดวงตาของเย่ถังก็เป็นประกายราวกับโยวเลี่ยที่ได้เห็นเนื้อย่างแล้ว