บทที่ 8 แววตาแฝงความหื่นกระหายเล็กน้อย
ลู่อวี่ลุกขึ้นจากหลังโต๊ะทำงาน หยิบเสื้อคลุมเครื่องแบบทหารที่พาดอยู่บนพนักเก้าอี้มาสวมอย่างไม่รีบร้อน
เขาดันแว่นกรอบทองขึ้นเล็กน้อย เดินอ้อมโต๊ะไปที่ประตู ก่อนจะหันมองเย่ถัง
“ไปกันเถอะ ฉันจะพาคุณไปดูรอบ ๆ”
น้ำเสียงของเขาราบเรียบขณะพูด ทว่าก็แฝงรอยยิ้มบางเบาอยู่ด้วย
กวางหางขาวตัวนี้มีแผนซับซ้อนอยู่เต็มหัวเสมอ โยวเลี่ยมองออกว่าลู่อวี่คิดอะไรอยู่ คงอยากให้เย่ถังเห็นพวกตัวอันตรายเหล่านั้นแล้วถอดใจไปเอง
แต่ดูจากท่าทางของเย่ถังแล้ว กวางใจดำตัวนี้อาจคำนวณพลาดก็ได้
ลู่อวี่พาพวกเขาเดินผ่านทางเดินยาวในอาคารหลัก จนมาหยุดอยู่หน้าประตูนิรภัยโลหะผสมบานหนาหนักที่ปลายทาง
เขาวางฝ่ามือลงบนพื้นที่สแกนตรงระบบควบคุมประตู แสงสีฟ้ากวาดผ่านลายมือและม่านตา ก่อนเสียงอิเล็กทรอนิกส์เย็นชาจะดังขึ้น “ยืนยันตัวตน ร้อยเอกลู่อวี่ ได้รับอนุญาตให้ผ่าน”
ประตูนิรภัยเลื่อนเปิดช้า ๆ ลู่อวี่เดินนำเข้าไปอย่างสงบนิ่ง พลางพูดไปด้วย เสียงของเขาก้องสะท้อนในทางเดินอันเงียบสงัด
“ก่อนเข้าไป ฉันขอเตรียมใจคุณไว้ก่อนนะ ตั้งแต่ก่อตั้งเรือนจำหมายเลขศูนย์มา มีผู้คุมเรือนจำเปลี่ยนไปแล้ว 147 คน คนที่ทำงานนานที่สุดคือผู้คุมเรือนจำคนที่สาม เป็นเพศเมียระดับเอสที่มีพลังจิตระดับเอสเหมือนกัน แต่เธอก็อยู่ได้แค่สามเดือน”
“พลังจิตของเธอถูกมนุษย์สัตว์เผ่าหมีคนหนึ่ง ซึ่งมีค่าการพังทลายของพลังจิตสูงถึง 97 ทำลายจนทะลุปรุโปร่งและไม่อาจซ่อมแซมได้ เธอจึงต้องลาออก ส่วนอีก 146 คนที่เหลือ ส่วนใหญ่ทำงานได้แค่สัปดาห์เดียวก็ยื่นใบลาออกแล้ว”