บทที่ 17 สัตว์เพศผู้พึ่งพาได้เสียที่ไหน หมูตัวเมียยังปีนต้นไม้ได้เลย
เย่ถังกลับถึงหอพัก โยนเสื้อคลุมเครื่องแบบลงบนโซฟา แล้วทิ้งตัวลงบนโซฟาเดี่ยวในห้องนั่งเล่นที่นุ่มพอใช้
เธอไขว่ห้าง เปิดสมองกลขึ้นมา อุปกรณ์นี้เป็นของเจ้าของร่างเดิม รุ่นเก่าคร่ำครึ ขอบจอมีรอยกระเทาะจนสีหลุดไปนิดหนึ่ง
เธอใช้เวลาครึ่งชั่วโมงทำความคุ้นเคยกับห้างออนไลน์ของโลกนี้ วิธีใช้งานแทบไม่ต่างจากดาวสีน้ำเงิน เพียงแต่ประเภทสินค้าไม่เหมือนกัน
เธอข้ามหน้าสินค้าแนะนำไปตรง ๆ แล้วกดเข้าโซนของใช้ในชีวิตประจำวัน เริ่มชอปปิงออนไลน์อย่างเมามัน ตอนนี้นอกจากเครื่องแบบผู้คุมเรือนจำแล้ว เธอก็มีแค่เสื้อผ้าเก่า ๆ ไม่กี่ชุดของเจ้าของร่างเดิมที่ซักจนสีซีด กับชุดชั้นในที่เป็นขุย
เธอเลือกเสื้อผ้ากับรองเท้าไปกองใหญ่ แล้วยังเพิ่มชุดนอน ชุดชั้นใน และถุงเท้าสำหรับผลัดเปลี่ยนอีกหลายชุด
ซื้อเสื้อผ้าเสร็จ เธอก็แวะไปโซนเฟอร์นิเจอร์ พอเห็นเตียงใหญ่กว้าง 2.2 เมตรก็รีบกดใส่รถเข็นทันที แม้เตียงเดี่ยวจะนอนพอ แต่การกลิ้งไปกลิ้งมาบนเตียงใหญ่ต่างหากถึงจะเรียกว่าความสุข
รถเข็นเต็มเอี๊ยดขึ้นเรื่อย ๆ แม้ของส่วนใหญ่จะมีอยู่ในซูเปอร์มาร์เก็ตมิติของเธอแล้ว แต่ใครจะปฏิเสธความสุขจากการชอปปิงได้ล่ะ?
ยามเย็น ใกล้ถึงเวลาเอาอาหารไปส่งอีกครั้ง เย่ถังหยิบเกี๊ยวนึ่งแช่แข็งกับเสี่ยวม่ายออกจากมิติ ตั้งหม้อนึ่งบนเตาแม่เหล็กไฟฟ้า พอน้ำเดือดก็วางซึ้งลงไป
เธอผสมซีอิ๊วขาว น้ำส้มสายชูดำ กระเทียมสับ และน้ำมันพริกสองสามหยดเป็นน้ำจิ้ม แบ่งใส่ถ้วยเครื่องปรุงเล็ก ๆ ห้าถ้วย แล้วจัดหนึ่งถ้วยคู่กับกล่องอาหารแต่ละกล่อง
พอนึ่งสุก เย่ถังก็แบ่งเกี๊ยวนึ่งกับเสี่ยวม่ายเป็นหกส่วนตามเคย ส่วนของโยวเลี่ยใหญ่ที่สุด ใส่จนเต็มจานใบใหญ่
พอนึกได้ว่าพวกเขาต้องกินสารอาหารด้วย เย่ถังก็แบ่งของที่เหลือใส่จานของโยวเลี่ยเพิ่มอีกนิดหน่อย
ส่วนที่เหลือแต่ละชุดมีเกี๊ยวนึ่งสองชิ้นกับเสี่ยวม่ายสองชิ้น พร้อมน้ำจิ้มหนึ่งถ้วย