บทที่ 34 คุณเป็นเมียหลวง ฉันเป็นเมียน้อยก็ได้ ใช่ไหม
คำพูดจ้อไม่หยุดของชื่อเหิงพลันหยุดชะงัก ดวงตาเบิกกว้างจนแทบถลน รูม่านตาสีแดงเพลิงหดเล็กลงเป็นจุดจิ๋วเมื่ออยู่ใต้แสง ใบหน้าฉายอารมณ์ซับซ้อนต่อเนื่องกัน ทั้งตกตะลึง ไม่ยอมรับ คิดว่าอีกฝ่ายพูดบ้าอะไรออกมา และอยากต่อยกันให้รู้แล้วรู้รอด
เขาถอยหลังไปหนึ่งก้าว ก่อนชี้หน้าโยวเลี่ยแล้วเถียงเสียงดัง «เธอมองนายเป็นสัตว์เลี้ยง แต่ฉันต่างหากที่เป็นสามีสัตว์ของเธอ!» เขาพูดอย่างมั่นอกมั่นใจ เพราะขนหางเป็นของที่เขามอบให้ ตำแหน่งสามีสัตว์ก็เป็นเขาที่จับจองก่อน โยวเลี่ยที่ทำตัวเป็นหมาจะมาแย่งกับเขาได้อย่างไร
โยวเลี่ยลุกขึ้นยืน ไม่ใช่การลุกอย่างเชื่องช้าเกียจคร้านเหมือนก่อนหน้านี้ แต่เป็นท่วงท่าที่เปี่ยมแรงกดดัน ราวกับผุดขึ้นจากพื้น ขนสีเงินปนเทาสะท้อนแสงโลหะเย็นเยียบใต้แสงไฟ ร่างกายเหยียดขยายเต็มที่ระหว่างลุกขึ้น ความสูงถึงหัวไหล่แตะ 1.5 เมตร เงาที่ทอดลงมาปกคลุมชื่อเหิงทั้งตัว
ชื่อเหิงตอบสนองฉับไวพอ ๆ กับปากของเขา—หันหลังวิ่งทันที เสื้อคลุมสีแดงเข้มสะบัดเป็นเส้นตรงตามหลัง เท้าเปล่าย่ำพื้นดังตับ ๆ เขาวิ่งทะลุห้องรับแขก ออกนอกลานบ้าน แล้วพุ่งเข้าไปในทางเดินเขตสังเกตการณ์
โยวเลี่ยไล่ตามติด ๆ ร่างสีเงินปนเทาเฉียดผ่านผนังทางเดิน รวดเร็วราวสายฟ้าที่แล่นเลียดพื้น ชื่อเหิงวิ่งสุดชีวิตโดยไม่หันกลับไปมองแม้แต่น้อย ก่อนพุ่งเข้าเขตสังเกตการณ์หมายเลข 4 ของตัวเอง แล้วกระชากประตูนิรภัยหนาหนักปิดดังปัง กลอนอิเล็กทรอนิกส์ล็อกเข้าที่ดังคลิกโดยอัตโนมัติ เขาพิงบานประตูหอบหายใจ ก่อนหันกลับไปมองโยวเลี่ยที่อยู่ในทางเดินผ่านผนังกระจกคริสตัลหนาครึ่งเมตร ใบหน้าฉายรอยยิ้มสะใจอย่างยิ่ง