บทที่ 33 มีอะไรก็พุ่งมาที่ฉัน!
มุมปากของเย่ถังกระตุก เธอก้มมองขนหางเส้นนั้นในมือที่ยัดกลับเข้าไปไม่ได้ ก่อนจะเงยหน้ามองนกตัวใหญ่ผมแดงตรงหน้าซึ่งร้องไห้สะอึกสะอื้นจนมอมแมม อยากพูดอะไรสักอย่าง แต่ก็พบว่าเหตุผลทุกข้อไร้ประโยชน์ต่อท่อน้ำตาของเจ้านกไฟตัวนี้
“หยุดร้องได้ไหม? ฉันยังไม่ได้ร้องเลยนะ”
“ฮือ ๆ ไม่เป็นไรนะ คุณผู้คุมตัวน้อย ต่อไปนี้ฉันจะปกป้องคุณเอง”ชื่อเหิงพูดพลางสะอึกสะอื้น ทุกถ้อยคำชุ่มไปด้วยน้ำตา แต่กลับหนักแน่นจนไม่อาจโต้แย้ง “ฉันจะพาคุณออกไปเที่ยว ต่อไปใครกล้ารังแกคุณ ฉันจะเผาประตูบ้านพวกมันให้หมดทั้งตระกูล”
“ขนหางของคุณ...”
“ฉันให้คุณแล้ว มันก็เป็นของคุณ”ชื่อเหิงกำหมัดแน่น ราวกับตัดสินใจบางอย่างได้แล้ว น้ำเสียงเด็ดขาด “ตอนนี้คุณยังไม่ตอบตกลงก็ไม่เป็นไร ฉันถูกใจคุณแล้ว” จากนั้นเขาก็สูดจมูก ก่อนเสริมด้วยน้ำเสียงที่เห็นเป็นเรื่องสมควรว่า “ถ้าคุณไม่รับ ฉันจะตายให้ดู” คำพูดนั้นทำเอาเย่ถังเบิกตาค้าง
“...”
เย่ถังอ้าปาก แต่กลับพูดไม่ออกสักคำ ตรรกะของนกตัวนี้—เผาประตูใหญ่ ร้องไห้ แล้วขู่จะฆ่าตัวตาย—แต่ละขั้นล้วนแหกกฎสามัญสำนึก เธอตามความคิดของเขาไม่ทันเลยสักนิด ไม่ว่าจะชีวิตก่อนหรือชีวิตนี้ รวมคนรู้จักทั้งหมดเข้าด้วยกันก็ยังไม่มีใครรับมือยากเท่าชื่อเหิง
ในจังหวะนั้นเอง ประตูเรือนก็ถูกผลักเปิด
ลู่อวี่ถือเอกสารตรวจสอบที่ฝ่ายความมั่นคงส่งมา เดินเข้ามาในเรือน เครื่องแบบเรียบกริบ เขากวางสะท้อนแสงสีขาวงาช้างนวลตาภายใต้แสงยามเช้า สีหน้าหลังแว่นกรอบทองยังคงสงบนิ่งและสำรวมเช่นเคย เมื่อเดินเข้ามาในห้องรับแขก เขาเห็นภาพตรงหน้าแล้วชะงักไปก้าวหนึ่ง—เย่ถังเอนพิงพนักเก้าอี้ มือถือขนหางสีแดงชาด สีหน้าราวกับหมดอาลัยตายอยาก ส่วนชื่อเหิงนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ดวงตาแดงก่ำ ขนตายังมีหยาดน้ำตาเกาะพราว เบื้องหน้ามีเกี๊ยวน้ำเหลืออยู่ครึ่งชามกับไอศกรีมสตรอว์เบอร์รีที่ยังไม่ได้แตะ